آسمانم

گات ۲۲ مرداد ۱۴۰۵

Thu, 13 Aug 2026 08:41:38 GMT

زندگی هر لحظه ممکن است از کنترل ما خارج شود. ممکن است تصمیماتی در زندگی بگیریم که ما را از مسیر همیشگی زندگی خارج کند یا اتفاقاتی بیافتد که آمادگی لازم برای مواجه با آن‌ها را نداشته باشیم. هر حالتی که باشد زندگی در نهایت قابل پیش‌بینی نخواهد ماند و یک روز با کاشته‌های خودمان روبرو خواهیم شد. همیشه لحظاتی که بیش از حد تفریح می‌کنم یا بازی می‌کنم یا فیلم می‌بینم، حتی بیش از حد پیاده روی یا ورزش می‌کنم یا بیش از حد غذا می‌خورم یک ندای درونی به من هشدار می‌دهد که دیگر کافی است. به صورت خیلی عجیبی در طی سال‌ها این حس در من شکل گرفت که زمان باقی مانده در زندگی‌ام را دیگر بیش از این هدر ندهم.
زمانی با این واقعیت در زندگی مواجه شدم که از خیلی چیزها که می‌خواستم عقب افتادم و متوجه شدم که هر چیزی زمانی دارد و در زمان خاصی امکان انجامش را دارم. مثلا زمانی که اولین کنکورم را دادم برایم مسیر عادی و مشخصی داشت ولی وقتی که کنکور دوم را دادم متوجه شدم که چقدر جریان متفاوتی دارد و آن حس و حال و شرایط و آمادگی را به شکل عجیب و خاصی ندارم گویا دیگر دیر شده باشد و آن خواسته در من دیگر وجود ندارد.
راستش خیلی از مواقع به این واقعیت رسیده‌ام که زمانی که به ما داده شده برای آماده شدن است. آماده‌ی مراحل بعد، اتفاقات و آینده شدن است. حتی همان «از لحظه لذت بردن» و در لحظه بودن هم آمادگی برای ادامه‌ی روند زمانی و مسیر زندگی است. گویا ما هر کاری که می‌کنیم و هر تصمیمی که میگیریم جایی نوشته می‌شود و ذخیره می‌شود و در آینده گریبان گیر ما می‌شود و راهی برای فرار نیست، تنها کورسوی امید جبران کردن است که آن هم مسیر بسیار سخت و دشواری دارد اما ارزشش دارد و متاسفانه همه ما حاضر به انجامش نیستیم.

تحلیل | چراغ اگر یک دفعه قرمز شود 🚥

بعضی مواقع پیش می‌آید که یک اتفاق به ظاهر عجیبی میافتد و افکاری که در ذهن ما شکل می‌گیرد، می‌تواند بسیار عجیب‌تر باشد. مثلا خطای دید یا خطای شنیداری که صدای شبیه به موضوع خاصی را می‌شنویم و به برداشت اشتباهی می‌کنیم که همه‌ی این‌ها به نحوه‌ی فکر کردن و افکار و اعتقادات ما دارند. مثلا شبی در حال ظرف شستن در خانه بودم. ساعت ۳ شب بود و سکوت خاصی همه جا را فرا گرفته بود. در یک لحظه لامپ هالوژن آشپزخانه رنگش تغییر کرد و به رنگ قرمز در آمد و این یک موضوع غیرعادی بود. در یک لحظه به یاد فیلم‌ها و داستان‌های ترسناک افتادم که رنگ چراغ‌ها قرمز می‌شوند و شیطان یا موجودات خبیث ظاهر می‌شوند و به انسان حمله می‌کنند.
در کودکی هم این حس زمانی که در خانه تنها بودم، به کرات برایم پیش می‌آمد و بسیار می‌ترسیدم اما این بار تنها چند لحظه ترسیدم و به منبع نور دقت کردم و چراغ دیگری را روشن کردم. اگر رنگ قرمز یا چراغ قرمز را در آن فیلم به نشانه اتفاق خوب یا خوش یمنی می‌دیدم شاید در آن لحظه خوشحال میشدم. هر چه که در ظرف ذهنمان بریزیم‌، زندگیمان از همان سرریز می‌شود و در نهایت هر چه که می‌کاریم همان را درو خواهیم کرد.

تحلیل | ما یا فرمان رانیم یا فرمان بردار 🚧

شاید عجیب به نظر برسد اما درون وجود ما یک ساختار فرمان روایی حاکم است. یک کشاکش عجیب بین خواسته‌ها و افکار و خود درونی ما در جریان است. خیلی از مواقع ما می‌خواهیم کاری انجام دهیم، مثلا اتاقمان را تمیز کنیم اما می‌گوییم: «بی خیال، بعدا تمیز می‌کنم» یا می‌خواهیم ورزش کنیم، به همین شکل، یا شیرینی یا غذای به نظر خوشمزه اما مضری را می‌بینیم و نمی‌توانیم در مقابلش مقاومت کنیم و مثال‌های بسیاری از این کشاکش‌ها وجود دارد که یا ما تابع امیال و افکارمان می‌شویم یا خودمان بر خود فرمان میرانیم.
سال‌ها قبل بیشتر به صورت نظری یا تئوریک به این موضوع فکر می‌کردم که چطور می‌توانم کنترل زندگی و کارها و انتخاب‌هایی که انجام می‌دهم را دست خودم بگیرم اما بعد از آشنا شدن با شخصیت فردی به نام «دیوید گاگینز» بیشتر با این واقعیت روبرو شدم و خودم را کنترل کردم. زمانی که حال انجام کاری را ندارم، بعضی مواقع سعی می‌کنم دقیقا مخالفش را انجام دهم و به هیچ زمزمه فکری گوش ندهم و آن کار را انجام دهم. گویا چیزی درون ما است که همواره در حال محک زدن ما است. جلوی ما را می‌گیرد،‌ خیلی ریز و آهسته و کم کم که به خودمان می‌آییم تبدیل به فردی تقریبا ضعیف و فرمان بردار امیال و افکارمان شده‌ایم و خیلی از مواقع برایمان عادی است. گویا خود واقعی ما در بند و حصار عجیب درونی ما در یک پادشاهی بزرگی که در هسته درونمان وجود دارد، گرفتار شده و ما باید مرحله به مرحله خودمان را از این بند رها کنیم تا به آزادی و رهایی برسیم و پاداش نهایی را به دست آوریم.

گات ۱ مرداد ۱۴۰۵

Thu, 23 Jul 2026 08:02:10 GMT

جنگ دوباره به قوت خودش برگشت و استان‌های عمدتا جنوبی را در ترس، وحشت، غم و سایه‌ی خودش فرو برد. تصور اینکه هر روز ممکن است یک اتفاقی بیوفتد و بی گناهی قربانی شود، وجود دارد. مگر کودکان خردسال مدرسه‌ای در میناب کجای این داستان‌ها بودند، مگر اینکه جرمشان درس خواندن در مکان اشتباهی بود. آدم نمی‌داند از غم و ناراحتی آنچه که بر سرزمینش می‌آید، چطور و به کدام سو گریه و ناله کند.
راستش بعضی مواقع به این نتیجه میرسم که شاید ما چوب بی خیالی و بی اعتناییمان نسبت به شرایط کشور و جامعه را می‌خوریم. آن سال‌ها که مذاکرات هسته‌ای بود، آن سال‌ها که در کشورهای دیگر مشغول جنگ بودیم و آن سال‌ها که همه چیز شروع به گران شدن کردند، آن روزها واقعا کجا بودیم؟ چه می‌کردیم و چقدر تاثیرگذار بودیم. آن روزها در خوش خوشک اوضاع عادی و مناسب قبلمان بودیم که درست می‌شود. این درست می‌شودها کار دستمان داد چرا که چیزی خود به خود درست نمی‌شود، باید فردی، افرادی یا چیزهایی هزینه بدهند، انرژی بگذارند یا کاری کنند تا چیزی درست شود. اگر روزی حالمان خوب بود، خود به خود خوب نیستیم و یک موضوع طبیعی نیست. این نتیجه‌ی مجموعه کارها و سبک زندگی سالم و درستی است که از قبل انجام داده‌ایم و تغذیه‌ی سالمی که داشته‌ایم یا تحرک مناسبی داشته‌ایم و این‌ها ممکن است عادی باشند، چرا که به انجامشان عادت کردیم، ولی همین که از مسیرش کمی خارج شویم، نتیجه‌ی کارمان را در آینده خواهیم دید و آن روز متاسفانه دردش بسیار شبیه به همان چیزی است که امروز در حال تجربه کردنش هستیم.

تحلیل | در نهایت زندگی آنقدرها هم جذاب نیست 🚶‍♂️

هر چه که انجام دهیم، آخرش می‌گذرد و تمام می‌شود و راستش واقعا آن چیزی نیست که در ابتدا فکرش را می‌کردیم. زمان کودکی، شوق عجیبی برای راه رفتن داشتیم. اینکه روی دو پای خود راه برویم و چه احساسات و تلاش عجیبی پشت آن کار انباشته کردیم تا بالاخره راه رفتن را یاد گرفتیم. اما حالا راه رفتن به هیچ وجه شبیه به آن چیزی که از آن ساختیم نیست، آخرش یک چیز عادی و بسیار معمولی است که حتی به آن دیگر فکر هم نمی‌کنیم.
روز اول رانندگی یا روز اول دانشگاه و یا روز اول کار کردن، روز اول کسب درآمد، روز اول مستقل شدن، و روزهای اولی که بسیار برایمان جذاب و جالب بودند اما در نهایت می‌گذرند و شاید جایشان را به چیزهای دیگری بدهند اما آن شوق‌ها و آن چیزهایی که در ابتدا تجربه می‌کردیم و در ذهنمان می‌ساختیم کجا رفتند؟! کسانی که همچنان در کهن سالی با شوق زندگی می‌کنند، واقعا خوشبخت هستند چرا که این شوق و امید است که زندگی را جذاب می‌کند و در نهایت و به واقع زندگی آنقدرها هم که فکر می‌کردیم، جذاب نیست ...

تحلیل | سیستم آزمون و پاداش زندگی ⚖️

تقریبا در هر چیزی که در این دنیا دقت کنید، یک سیستم پاداش و مجازاتی وجود دارد که نانوشته و مخفی است ولی وجود دارد. تلاش کنید که راه رفتن را یاد بگیرید، خوب راه می‌روید و دویدن و حس خوب آن را به دست می‌آورید. ورزش کنید، بدنتان سالم‌تر خواهد بود. غذای خوب بخورید هم بدنتان سالم‌تر خواهد بود. با ادب و با شخصیت باشید، احترام به دست می‌آوردید. خوب کار کنید، خوب پول در می‌آورید. برای به دست آوردن چیزی تلاش کنید و ناامید نشوید،‌ آن چیز را به دست می‌آوردید. تقریبا در هر چیزی یک پیامد خوب و بدی وجود دارد و همه‌ی آن‌ها همراه با انتخاب هستند.
هنر ما در زندگی انتخاب‌های درست است که چطور بین این انتخاب‌ها، مسیری را طی کنیم در نهایت که به نفع ما باشد. بعضی‌ها به دنبال نفع فوری هستند و بعضی‌ها به دنبال نفع فوری نیستند و بعضی‌ها هم کلا به دنبال چیزی نیستند و هر چیزی را امتحان می‌کنند. اما در نهایت این را به یاد داشته باشید که روزی خواهد رسید که باید نتیجه‌ی این انتخاب‌هایمان را ببینیم و حسابشان کنیم که در این زندگی چه کردیم و به چیزهایی رسیدیم و چه چیزهایی را از دست دادیم و مسئول تمام این انتخاب‌ها خودمان هستیم نه فرد دیگری که بخواهیم تقصیر را گردن او بیاندازیم. در نهایت ما با انتخاب‌هایمان زندگی خواهیم کرد.

تحلیل | نحوه مواجهه با بحران 🤯

زمانی که اتفاقی می‌افتد یا فاجعه‌ای می‌شود، معمولا ما دست و پایمان را گم می‌کنیم. به عنوان مثال شما امتحان نهایی دارید و به هر دلیلی تا روز امتحان چیزی نخواندید و برای امتحان سنگین نهایی وقت کافی ندارید و اگر این امتحان را خراب کنید، ممکن است آینده تحصیلی شما تحت تاثیر قرار گیرد. آن لحظه ممکن است به شدت تحت تاثیر استرس و فشار پیامدهای آن عرق کرده و حال بسیار بدی را تجربه کنید و هر چه هم که می‌خوانید در این چند ساعت باقیمانده متوجه نشوید.
اما حالت دوم این است که می‌توانید ذهنتان را با تمرکز بر کارهایی که در حال حاضر می‌توانید انجام دهید، آزاد کنید. در همین مثال شما می‌توانید در این ۵ ساعت باقیمانده یک فصل را دوره کنید یا شروع به خواندنش کنید. حداقل آن تجربه و حس وحشتناک و زجرآور را با فشار بسیار کمتری تجربه می‌کنید و انجام عمل باعث می‌شود که کمتر فکرهای پراکنده داشته باشید.
هنر مواجهه با بحران، هنر کنترل ذهن است. اینکه چه فکرهایی را برای فکر کردن انتخاب کنیم و به چه افکاری اجازه‌ی اجرا در کامپیوتر ذهنمان را ندهیم. افکار ویروسی و مسموم، مخصوصا چیزهایی که از توان و کنترل ما خارج هستند، زندگی ما را نابود می‌کنند. با گفتن و تکرار این جمله در ذهنمان می‌توانیم بر این ترس‌ها غلبه کنیم: «من می‌توانیم ... من می‌توانم، من می‌توانم ...» و در نهایت به شکل بهتری از این بحران گذر کنیم.

گات ۲۴ تیر ۱۴۰۵

Wed, 15 Jul 2026 16:21:04 GMT

تابستان در مناطق شرجی نسبت به مناطق خشک تفاوت خاصی دارد. در مناطق خشک مثل اصفهان زمانی که در سایه استراحت می‌کنید، کمابیش احساس بدی ندارید ولی در مناطق شرجی مثل مازندران در هر نقطه‌ای احساس همدردی با تخم مرغ آب پز می‌کنید. تنها راه رهایی کولر گازی است که آن هم یا برق نیست یا اگر هم هست، هزینه‌اش شامل خسارت‌های جنگ می‌شود. زمانی که در زمستان، هوا بسیار سرد بود و حالا در تابستان که بسیار گرم است، به شدت به فکر فرو می‌روم و خوشحال می‌شوم. خوشحالم که سرد و گرم دنیا را تجربه می‌کنم و این گرما و سرما به احساسم نسبت به زندگی معنا می‌بخشد. یکنواخت نبودن زندگی برایم زیباست. بهتر است بگویم که از یکنواختی برای مدت طولانی بیزارم. احساس مریض بودن یا ناتوانی به من دست می‌دهد. حس مردابی بی حرکت و خسته کننده میگیرم و دیگر چیزی در این دنیا برایم معنا نخواهد داشت. اینکه با هم بودن چقدر زیباست. اینکه گرما در اوج سرما چه حسی دارد و سرما در اوج گرما چقدر دل انگیز است. نداشتن‌ها، نبودن‌ها و کم بودن چیز‌ها و در عین حال متضاد این‌ها به زندگی عمق می‌بخشند. دوست داشتن را می‌فهمی. اگر دوست داشتن عادی بود و همه یک جور رفتار و برخورد داشتند، دیگر احترام و دوست داشتن و محبت بی معنا بود و فاقد هر گونه ارزشی بود. برای همین هم هست که تجربه خیلی ارزشمند است. انسان‌های با تجربه معنای عمیقی از چیزها را می‌دانند در صورتی که بقیه تنها دستورالعمل‌ها را تکرار می‌کنند.

تحلیل | سرویس‌های وبلاگدهی رنگارنگ 🌈

این روزها به لطف پیشرفت سرویس‌های هوش مصنوعی و مخصوصا پیشرفت قابل توجه مدل‌های زبانی در برنامه‌نویسی، دیگر ساخت نرم‌افزارهای پیچیده‌ی دیروز، به سختی و پیچیدگی گذشته نیست و ابعاد دنیای نرم افزار بسیار بزرگتر خواهد شد. بعضی از مواقع با خود می‌گویم که چه حیف شد بلاگ بیان به این زودی جا زد. با وجود این پیشرفت‌ها و امکانات به راحتی میشد دوباره بلاگ بیان و نرم افزار قدیمی‌اش را بازنویسی و ارتقاء داد با هزینه‌های بسیار کمتر و کیفیت بسیار بیشتر، به واقع که چقدر حیف شد.
اما در سمت دیگر هر چند وقت یک بار می‌شنویم سرویس وبلاگدهی جدیدی منتشر می‌شود و این موضوع هم خوب هست و هم چندان خوب نیست. از این منظر خوب است که علاقمندان و افراد با انگیزه‌ای برای ساختن و بهتر کردن وبلاگستان فارسی در تلاش هستند و امیدوارم این تلاش‌ها در نهایت تجمیع شده و منجر به همکاری خوبی شود تا سرویس قدرتمند و قابل اتکایی ساخته شود. اما بد از این منظر که ساختن سرویس وبلاگدهی تنها ارائه‌ی یک نرم افزار دست و پا شکسته نیست. ساختن اعتماد در وبلاگستان فارسی بسیار سخت شده و تقریبا چیز کمی به کل از وبلاگستان فارسی مانده و وقتی سرویس‌های رنگارنگ هر چند روز بیایند و بروند و اعتماد کاربران را بیشتر تخریب خواهند کرد و عملا دیگر باید با وبلاگستان فارسی خداحافظی کنیم و دیگر چیزی از آن باقی نخواهد ماند و کسی از نسل آینده میل به نوشتن در وب فارسی یا به صورت کلی اینترنت به زبان فارسی نخواهد داشت.

تحلیل | تخصص دیگر معنای سابق را ندارد 🧠

مسیری که دنیای هوش مصنوعی به ما نشان می‌دهد به صورت واضح این را می‌گوید که دیگر داشتن تخصص در زمینه‌ای مثل برنامه‌نویسی صرف یا حتی در آینده رانندگی یا پزشکی یا حسابداری معنای گذشته را نخواهند داشت. مثلا اگر شما نباشید، یک هوش مصنوعی شاید بسیار بهتر از شما آن کار را انجام بدهد و دلیلی ندارد که یک شرکت یا سازمانی به تخصص شما نیاز پیدا کند. اما همچنان ایده پردازی و دانش عمیق و تجربه ارزشمند خواهد بود و کسانی که توانایی رهبری موضوعی و به کار بردن درست ابزارها و امکانات را برای به نتیجه‌ی مطلوب رساندن موضوعی را دارند، ارزش خاصی پیدا می‌کنند.

تحلیل | نبود زیرساخت و زمینه‌ی مناسب، مانع پیشرفت 🚂

تا به حال به این فکر کردید چرا همه‌ی کشورهای جهان نمی‌توانند کامپیوتر بسازند؟ یا چیپ‌های هوشمند برای گوشی‌های موبایل و یا صنعت خودروسازی با کیفیتی را داشته باشند؟ چون زیرساخت مناسب برای انجام آن کار را ندارند. این زیرساخت ممکن است شامل منابع طبیعی برای ساخت آن محصول باشد، یا افراد و استعدادهایی که آن کار را به بهترین شکل انجام دهند و برنامه‌ریزی و اجرا کنند و یا اقتصاد مناسبی که تقاضا کافی برای تولید ایجاد کند.
قرار نیست هر کشوری به هر قیمتی همه چیز را خودش تولید کند و یا به اصطلاح خودکفا شود. زمانی خودکفایی معنا دارد که هزینه‌ی تولید محصول برای شما به هزینه‌ی تامین و خریدش ارزنده‌تر یا کم هزینه‌تر باشد. در زندگی عادی هم این موضوع صادق است. ما قرار نیست هر کاری از دستمان بر بیاید و همه کاره باشیم. ولی اگر تصمیم بر این است که به چیزی برسیم باید زیرساخت لازم برای انجامش را فراهم کنیم. در غیر این صورت محکوم به شکست و تحمل دردهای بسیاری در زندگی هستیم که تمامی هم ندارند.

گات ۱۷ اردیبهشت ۱۴۰۵

Wed, 08 Jul 2026 17:50:07 GMT

حدود ۱۰ روز تا پایان جام جهانی فوتبال فاصله داریم و دیگر نگرانی‌ برای تحت تاثیر قرار گرفتن جام جهانی در سایه جنگ رو به پایان است. حس می‌کنم که این بار جنگی بزرگتر و شاید حتی بسیار بزرگتری در راه باشد و واقعا هم برای حل این موضوع انگار راهی جز جنگ وجود ندارد. گویا هیچ کدام از طرفین قصد صلح ندارند و مساله حل نشده‌ای را باقی گذاشتند که دیر یا زود بالاخره باید حل شود. این وضعیت جهنم کسب و کارها است و عملا اقتصاد کشور در حال مساوی شدن با خاک است.
از قدیم که می‌خواستیم مهمانی را دعوت کنیم، می‌گفتیم «یک نان و پنیری که در خانه داریم، در خدمتتان باشیم»، چرا که یکی از ارزان‌ترین و ساده‌ترین غذاهای سفره‌ی ایرانی‌ها، نان و پنیر بود که در هر خانه‌ای پیدا می‌شد. اما حالا قیمت پنیر به صورت شوکه کننده‌ای بالا رفته است. یک قالب کوچک پنیر را به قیمت ۱ میلیون تومان می‌فروشند که حتی کفاف یک هفته را شاید ندهد. قانون به وجود آمد که مساوات و عدالت در جامعه وجود داشته باشد. حکومت به وجود آمد که مدیریت و نظم و قانون جامعه و اقتصادش را به عهده بگیرد و در نهایت در زمانه‌ای زندگی می‌کنیم که هیچ کدام این‌ها درست کار نمی‌کنند و روز به روز وضعیت ما بدتر می‌شود. حالا مسئول و پاسخگوی این وضعیت کیست؟ زمان قبول مسئولیت همه حاضر هستند، حالا برای پاسخگویی و تاوان پس دادن کجایید؟!

تحلیل | داستان هلن کلر داستان زندگی ماست 🦻

هلن کلر دختر ناشنوا و نابینا بود که شاید داستانش را زیاد شنیده باشیم و درک مناسبی از عمق ماجرا نداشته باشیم. شما وقتی نتوانید بشنوید و هم نتوانید ببینید، عملا کاری نمی‌توانید بکنید. به این معنا که نه می‌توانید بشنوید که حرف زدن یاد بگیرید و با دیگران ارتباط برقرار کنید و نه می‌توانید ببینید که کجا قدم بر میدارید و یا شکل چیزهای مختلف را ببینید و درکی پیدا کنید. همه چیز با لمس کردن پیش می‌رود و اصلا نه می‌توانید به زبان آدمیزاد حرف بزنید و نه با چشمانتان ارتباط بگیرید، بدبختی به معنای واقعی کلمه.
امروز اگر برای ما اتفاقی بیوفتد ممکن از زندگی و شانس و دنیا و خانواده و همه چیز ناامید بشویم و از همه چیز دست بکشیم. یا خسته شویم و بگوییم که دیگر کشش ادامه دادن و تحملش را نداریم. اما در چه دنیای خاصی زندگی می‌کنیم. پر از درس‌ها و داستان‌ها و راهنمایی‌های مختلف است که اگر خوب نگاه کنیم، راهمان در زندگی را پیدا خواهیم کرد. همه‌ی انسان‌ها قرار نیست شبیه به هم باشند. قرار نیست همه موفقیت‌های به نظر موفق دیگران را تکرار کنند یا همه ازدواج کنند یا همه دارای فرزند شوند یا همه راننده شوند یا همه جنگجو شوند و غیره. در نهایت انتخاب با خودمان است ولی هر مسیری را انتخاب کنیم یا اصلا مسیری را انتخاب نکنیم، در انتها مهم آن است که از انتخابمان راضی باشیم و حداقل حسرت کمتری بخوریم که ای کاش این کار را نمی‌کردم. اگر مسیری را در زندگی انتخاب کردید ناامید نشوید و ادامه دهید، اگر مسیری را انتخاب نکردید، برای پیدا کردن یا ساختنش، ناامید نشوید و ادامه دهید یا تصمیم بهتری بگیرید و در نهایت اگر انتخاب کردید مسیری را نروید، باز هم ناامید نشوید و به آرامش یا خواست درونیتان برسید، دنیا مال همه‌ی ماست، برای چیزی که مالکیتش را دارید کاری کنید.

تحلیل | دو قطبی سنگین جامعه 🎭️

ما انسان‌ها متشکل از اعضای مختلفی مثل سر و گردن و دست‌ها و پاها هستیم و هر کدام از بخش‌ها هم متشکل از مولکولهایی هستند و آن‌ها هم متشکل از اتم‌ها هستند و در نهایت همه‌ی ما یک مجموعه واحد به نام انسان را تشکیل می‌دهیم. داستان جامعه هم به همین شکل است. جامعه تشکیل شده از مردمان و اقوام درونش است. اگر یکی از اعضای بدن ما مشکلی پیدا کند، بدنمان درد می‌کند یا مریض می‌شویم و اگر یکی از این اعضا را از دست بدهیم حتی ممکن است به کل نابود شویم و جانمان را از دست بدهیم و این موضوع در مقیاس جامعه هم صادق است.
اگر قسمتی از ساختار جامعه مشکلی داشته باشد، کل جامعه تحت تاثیر قرار می‌گیرد. اگر صدای بعضی‌ها شنیده شود و بخشی دیگر خفه شوند، باعث ایجاد اختلال در تعادل این مجموعه می‌شود و آنقدر این جامعه ضعیف و گسسته می‌شود که در نهایت ممکن است تبدیل به یک فاجعه شود و از هم بپاشد. انسان آموخت که اگر در بدنش احساس درد می‌کند، به متخصص یا پزشک مراجعه کند، فرد یا افرادی که در این زمینه تجربه و دانش لازم را دارند و معمولا به بهبود مجموعه‌ی بدن ما کمک می‌کنند. اما دکتر جامعه چه فرد یا افرادی هستند؟
برای این سوال هم جوامع مختلف تجربیاتی به جا گذاشتند و پاسخی برایش پیدا کردند. پاسخی به نام رفراندوم یا همه پرسی. این راهکار می‌تواند از این شکاف جلوگیری کند اما برای انجام این اتفاق پیشنیازهای بسیاری نیاز است که همچنان تا آن نقطه فاصله‌ها زیاد است.
این روزها این شکاف و دو قطبی در جامعه آنقدر زیاد است که یک اظهار نظر، یک حرف یا بیان نظر فردی و شخصی و اعتقادی برای بسیاری از ما سخت شده و هزاران تهمت و ناسزا را به همراه دارد. آدم در این شرایط نمی‌داند راست برود یا چپ برود و آنقدر هزینه‌ی این جهت‌ها سنگین شده که به خودی خود باعث خفقان در جامعه شده و آدم‌ها نمی‌توانند دیگر خودشان باشند. در چنین شرایطی انسان‌ها به شدت ناامید و بیمار می‌شوند و باید گفت که واقعا ادامه دادن در چنین شرایطی، به واقع هنری ستودنی است.

تحلیل | تخصص دیگر معنای سابق را ندارد 🤖

در گذشته اگر کسی می‌توانست محاسبات ذهنی دقیق و سریعی داشته باشد، تخصص کمیابی داشت و جایگاه خاصی در دولت‌ها و شرکت‌ها می‌توانست داشته باشد. حتی جالب است که بدانید در عملیات آپلولو ۱۱، بسیاری از محاسبات ریاضی پرتاب فضاپیما را انسان‌ها در لحظه انجام می‌دادند. اما حالا کجایند؟ حتی یک کامپیوتر کوچک که الان در جیبتان جا می‌شود از قوی‌ترین انسان‌های محاسبه کننده، سریع‌تر و دقیق‌تر عمل می‌کند.
و حالا ما از عصر کامپیوتر گذشته و وارد عصر هوش مصنوعی می‌شویم. آیا با آمدن کامپیوتر، همه‌ی انسان‌ها بی کار شدند؟! تقریبا همه چیز الان از کامپیوتر و اینترنت استفاده می‌کنند و ساختارها تغییر کردند و حالا در عصر هوش مصنوعی نمی‌دانیم دقیقا چه می‌شود اما با توجه به الگوی عصر کامپیوتر می‌توان انتظار داشت که ساختار زندگی ما تغییر خواهد کرد. دیگر بهترین برنامه نویس زبان خاصی بودن اهمیت چندانی ندارد اما انسان‌های خلاقی که بتوانند نیازها را به خوبی شناسایی و راهکارش را طراحی کنند، می‌توانند به کمک هوش مصنوعی، طرح‌های خلاقانه و خاص خودشان را عملی کنند.
در دنیایی که معیارها و ساختارها تغییر می‌کنند، بهتر است بیشتر دقت کنیم و از فرصت‌های بینهایت آینده زودتر و بهتر آگاهی پیدا کرده و از آن‌ها استفاده کنیم،

گات ۱۱ تیر ۱۴۰۵

Thu, 02 Jul 2026 15:23:41 GMT

تا به حال دقت کردید که زمان بدون توقف در حال حرکت است؟! منظورم دانستن این موضوع نیست که زمان بدون توقف ادامه پیدا می‌کند، درک و لمس این است که هر چه که ما فکر کنیم، انتخاب کنیم، تلاش کنیم یا تلاش نکنیم، همدیگر را دوست داشته باشیم یا نداشته باشیم، برای زمان ما که در گذر است، هیچ و هیچ اهمیتی ندارد. زمان به این نگاه نمی‌کند که شما کاری برایتان پیش آمده یا مریض شدید یا بدشانسی آوردید، هر چه که می‌خواهد بشود شما چند سال دیگر به ۲۰ سالگی و بعد ۳۰ سالگی و تا نهایت زندگی پیش می‌روید. زمان برایش مهم نیست شما آدم خوبی هستید یا آدم بدی هستید. به بقیه کمک می‌کنید یا کمک نمی‌کنید و این رفتار زمان برای همه یکسان است. چه برای حشره‌ای مثل مگس و چه برای درخت سکویا.
شاید بگویید زمان برای یکی کندتر میگذرد و برای یکی دیگر زودتر می‌گذرد و فرصت همه با هم که یکسان نیست اما حتی همین موضوع هم برای زمان اهمیتی ندارد. زمان حرکت می‌کند و تمام این خوبی‌ها و بدی‌ها و فرصت‌ها، تنها برای ما، مهم هستند. هر چقدر می‌خواهید بگویید در جوانی من این شد و آن شد. کرونا آمد، جنگ شد، تورم آمد و هر چه که بگویید برای دنیا هیچ اهمیتی ندارد. تنها برای خودمان مهم است. اگر این موضوعات را بهانه‌ای برای ناامید شدن بکنید، زمان می‌رود، اگر بهانه نکنید و ادامه دهید و بهتر شوید باز هم زمان می‌رود اما تفاوت در این است که آنچه برای من مهم است یعنی فرصت باقیمانده را از دست نمی‌دهم. برای دنیا و مردمانش زندگی نکنید، برای خودتان و آنچه که برایتان و به نظرتان مهم است زندگی کنید، باقی‌اش اهمیتی ندارد.

تحلیل | بعد از سی سالگی کمتر متعجب می‌شوم 🔮

جوان‌تر که بودم، دیدن کامپیوتر مرا به وجد ‌می‌آورد. مانیتور خاصی که داشت، کارهای خاصی که انجام میداد. دیدن یک اتومبیل مرا متعجب می‌کرد. دیدن یک پدر که همسر و چندین فرزند داشت برایم تعجب‌آور بود که چطور پول در می‌آورد و از خانواده مراقبت و نگهداری می‌کند یا اینکه چطور توان قبول این مسئولیت را دارد. انتظار برای آینده برایم هیجان انگیز و بسیار امیدوار کننده بود. نحوه‌ی شوت زدن یا بازی فوتبالیست‌های بزرگ برایم جذاب بودند.
تا همین چند سال پیش هم برایم زندگی موضوعات جذاب کمی نداشت اما به یک دفعه روندها برایم تکراری شد. دیگر آدم‌ها و اتفاقات برایم آشنا هستند. امروز اگر یکی سرم کلاه بگذارد چندان ناراحت یا متعجب نمی‌شوم، چون می‌دانم و لمس کردم که دنیا چقدر بی‌رحم است. امروز جنازه‌ی یک حیوان را کنار جاده ببینم چندان تعجب نمی‌کنم. یا دیدن یک برنامه‌نویس بزرگ یا فوتبالیست بزرگ از نزدیک دیگر برایم اهمیت چندانی ندارد. و این‌ها چیزهایی بودند که تا همین اواخر مرا متاثر می‌کردند.
انگار زندگی نوعی سیکل یا دوره‌های زمانی خاصی دارد مثل ساعت. ساعت یک دروش ۶۰ دقیقه دارد و بعد از پایان ۶۰ دقیقه دیگر ساعت یک نیست. حالا وارد ساعت ۲ می‌شویم. چیزی شبیه به سیر شدن. اگر دقت کنیم، دنیا پر از الگوهای تکراری است، ابتدا وقتی گرسنه هستید، آنقدر شوق خوردن غذا را دارید که شاید در نگاه یک انسان سیر باور کردنی نباشد، اما همین که سیر شدید و نیاز بدن رفع شد، دیگر حتی شاید بخواهید غذای اضافه را دور بریزید.

تحلیل | وبلاگنویسی هنر آینده 🎨

وبلاگنویسی به معنای واقعی است که در آینده و حتی حال حاضر اهمیتی بالایی پیدا می‌کند. در حقیقت وبلاگنویسی توانایی نوشتن و ارائه‌ی مناسب افکار، نیازها‌ و ایده‌های ما به فرد یا افراد دیگر است. افرادی که کوتاه نویسی می‌کنند را در این طبقه‌بندی قرار نمی‌دهم. افرادی که توانایی باز کردن مساله و ارائه درست و مناسب افکارشان را دارند، در آینده به خوبی می‌توانند آن‌ها را تبدیل به واقعیت کنند.
امروزه می‌دانید که ابزارهای هوش مصنوعی با قابلیت درک ماشین و درک زبان طبیعی می‌توانند از طریق کلمات و نوشتار و گفتار با ما ارتباط برقرار کنند و کسانی می‌توانند بهتر و بهتر از این ابزارها استفاده کنند که توانایی وبلاگنویسی خوبی دارند و می‌توانند افکار و ایده‌های خود را با جزئیات، مرحله به مرحله و دقت خوبی به مخاطبشان که حالا هوش مصنوعی است انتقال دهند و آن‌ها را به درستی در مسیری که می‌خواهند به کار ببرند.

تحلیل | دیدن نداشتن گوگل و چت جی پی تی 📱

تقریبا همه‌ی ما هر روز که بیدار می‌شویم به راحتی نفس می‌کشیم و دنیا را با چشمانمان می‌بینیم. اما همین که مدتی این توانایی‌ها و یا امکاناتی که به صورت جاسازی شده در وجودمان نهفته شده را از دست بدهیم، به عنوان مثال اتفاقی برای دستمان بیوفتد و خدایی ناکرده دستمان بشکند و برای دو ماه با یک دست زندگی کنیم. تا پایان عمر از داشتن آن یک دست دیگر که درست کار می‌کند لذت می‌بریم و ارزشش را می‌دانیم و نگاهمان با کسی که اصلا چنین تجربه‌ای را نداشته، متفاوت خواهد بود.
حالا همین را به نداشتن موتور جستجوی گوگل تعمیم بدهیم. دنیایی را تصور کنید که برای پیدا کردن معنای یک کلمه باید کتاب دیکشنری بخرید. صفحه به صفحه جستجو کنید تا معنای یک کلمه را پیدا کنید. برای یک پسر یا دختر دهه هشتادی یا نودی شاید اصلا قابل درک نباشد. چرا که از کودکی تا به الان با موبایل و اینترنت و تلویزیون بزرگ شده و ارزش داشتن این امکانات را نمی‌داند و خیلی از مواقع نمی‌داند که چقدر می‌تواند در یادگیری و پیشرفتش موثر باشد. بیشتر مواقع به عنوان یک چیز عادی از کنارش می‌گذرد و یک جستجو می‌کند و خداحافظ تا یک کلمه‌ی دیگر ببینیم و حال جستجو داشته باشم تا بیایم سراغت.
اما اگر شما ارزش این امکانات را بدانید و دارای هدفی در زندگی باشید، همین داشتن اینترنت و گوگل گویی شما را به منبع علم و دانش و پیشرفت متصل می‌کند و ساعت‌ها و ساعت‌ها برای یادگیری و پیشرفت در زندگی از آن استفاده می‌کنید و روی توانایی‌ها و رشد کسب و کارتان از آن استفاده خواهید کرد.

گات ۵ تیر ۱۴۰۵

Fri, 26 Jun 2026 20:02:01 GMT

تابستان بالاخره شروع شد. مثل همیشه گرم و سوزان اما این بار همراه با باران‌های پراکنده و نامنظم. درخت‌های گردو و سیب و میوه‌های تابستانی به شدت پر بار هستند. به شکلی که کمتر سالی را به یاد دارم که چنین پربرکت باشد و این بارآوری را بیشتر مدیون باران‌های به نسبت زیاد امسال هستیم. اصلا امسال به کل سال متفاوتی از سال قبل بود. از بهارش گرفته و حالا تابستانش. حتی از مذاکرات بین ایران و آمریکا هم خبرهای عجیب و غریبی منتشر می‌شود که کمتر دیده‌ایم چنین اتفاقات متناقضی در کنار هم رخ دهند. شما را نمی‌دانم ولی من حس آن شعر معروف حافظ را دارم که می‌گوید: «مژده ای دل که مسیحا نفسی می‌آید ... که زانفاس خوشش بوی کسی می‌آید ...». احساس می‌کنم اتفاقات یا خبرهای خوشی در راه هست و امسال نشانه‌های خاصی دارد. مطمئن نیستم ولی حس می‌کنم، مثل نسیمی که اول صبح با خنکای خودش، روز خوبی را مژده می‌دهد.

تحلیل | در ایران وابستگی به سرویس وبلاگدهی اشتباه است 📒

این روزها بسیاری از وبلاگنویسان بلاگ بیان در جستجوی صفحه‌ی وبلاگشان، وارد پست « چگونه می‌توانیم بلاگ بیان را نجات دهیم؟ » می‌شوند و از احساسات و تجربه‌ی تلخی که بسته شدن بلاگ بیان بر آن‌ها گذاشته صحبت می‌کنند. از این صحبت می‌کنند که حداقل پیامکی ارسال میشد یا خبررسانی گسترده‌ای میشد و ما هم با خبر میشدیم و نتیجه‌ی چندین و چند سال وبلاگنویسی و تولید محتوای ما از بین نمی‌رفت. به راستی هم بسیاری سال‌ها در وبلاگ‌هایشان تولید محتوا کردند، کتاب نوشتند، خاطره نوشتند و دورانی از جوانی یا زندگیشان را آنجا به یادگار گذاشتند و حالا بعد از مدت‌ها که آمدند و می‌خواهند وبلاگشان را دوباره پیدا کنند، دیگر حتی اثری از آن را نمی‌توانند بیابند.
این موضوع به خودی خود باعث ایجاد یک خشم و بی اعتمادی بین وبلاگنویسان و کاربران سرویس‌های ایرانی می‌شود که «واقعا اعتماد به یک سرویس ایرانی اشتباه است». این موضوع شاید به طور کامل درست نباشد اما به طور نسبی کاملا درست است. شما وقتی به یک شرکت بزرگ اعتماد می‌کنید و اطلاعات خودتان را در آنجا ذخیره می‌کنید، یک قرارداد نانوشته بین کاربر و سرویس امضاء می‌شود. اینکه من به عنوان یک کاربر حاضرم به سرویس‌های دیگر نروم، از خدمات و امکانات شما استفاده کنم و حتی به دوستانم شما را معرفی کنم و در بعضی موارد غیر از بلاگ بیان پول هم پرداخت کنم و در عوض آن، حداقل نگران حفظ اطلاعات خودم نباشم و حتی تصمیم به بستن گرفتی به من اطلاع بدهی و وقتی شماره تلفن من را در سرویست ذخیره می‌کنی، یک پیامک بدهی که زودتر برای نجات وبلاگم اقدام کنم.
حالا بعد از مدتی که بسته شدن میهن بلاگ، کلوپ و بی اهمیتی کاربران برای سرویس بلاگفا را دیده‌ام، با این صحنه‌ی «هیچ اثری از بلاگ بیان نیست»، مواجه می‌شوم، دیگر آخرین نقطه‌ی اعتمادی که داشتم هم از بین می‌رود و دیگر حتی اگر سرویس بهتری هم منتشر شود، به هیچ وجه حاضر نیستم دوباره اعتماد اشتباهم را تکرار کنم. پس در نهایت به این نتیجه می‌رسم که کلا به سرویس ایرانی نباید اعتماد کرد و حاضرم آواره‌ی تلگرام و اینستاگرام که انقدر حرفه‌ای و بین المللی در حال سرویس‌دهی هستند، بشوم تا اینکه دوباره سرویس جدیدی را امتحان کنم و حالا چقدر هزینه‌ی اعتماد سازی و بازسازی وبلاگستان بالاتر می‌رود. می‌گویند ساختن ساختمان سال‌ها ممکن است طول بکشد اما خراب کردنش در یک لحظه ممکن است. اعتماد کاربران ایرانی دقیقا شبیه به همان مثل است و نمی‌شود در این مورد به کسی خرده گرفت که چرا به سرویس ایرانی اعتماد نمی‌کنی.

تحلیل | آیا تنهایی یک محبت است یا یک نفرین 🏝️

خیلی از ما با مفهوم یا بهتر است بگویم با تجربه‌ی تنهایی آشنا هستیم. اینکه با انسان‌های دیگر خیلی کم در ارتباط باشیم و بیشتر و وبیشتر روی کار یا فعالیتی که داریم تمرکز کنیم. زندگی پر از هزینه‌هاست. برای به دست آوردن چیزها، هزینه‌ای باید بدهیم. اصلا پول دادن برای گرفتن چیزی از همین قانون نانوشته‌ی دنیا می‌آید، هزینه دادن برای دریافت چیزی. بعضی مواقع این هزینه‌ها جبران پذیر هستند و بعضی مواقع جبران ناپذیر هستند.
با این حال موضوع تنهایی برایم خیلی جالب است. هم هزینه هست و هم هزینه نیست. مثلا اگر برنامه‌نویس باشید یا کارهای فکری و تمرکزی انجام دهید می‌دانید که یک حواس پرتی کوچک حتی در حد سلام کردن انسان را از اعماق افکار و کاری که انجام می‌داده، دور می‌کند. تنها ماندن هزینه‌های خاص خودش را دارد و از فواید ارتباطات اجتماعی شما را دور می‌کند اما در عین حال فواید خاصی دارد که آدم‌های خاصی حاضر به پرداخت هزینه‌های آن هستند. شما در اعماق تنهایی هست که عموما می‌توانید عمیق فکر کنید، متمرکز تلاش کنید و به نقاطی از توانایی و مهارت دست یابید که بیشتر انسان‌های حاضر در جامعه حتی به آن نزدیک هم نمی‌توانند بشوند.
اما در عین حال که می‌تواند محبت باشد و فواید خاصی دهد، می‌تواند شما را از جامعه و وقت گذراندن با دیگران هم دور کند. اینکه بخواهید با کسی در مورد یک موضوع به واقع بی اهمیت بگویید و بخندید یا وقتتان را برای دیدن یک مسابقه فوتبال دسته جمعی کنار بگذارید، می‌تواند به شدت بی معنا و اعصاب خوردکن شود. راستش تنهایی راهکار نهایی جهان نبوده و اگر تنهایی و تمرکز همیشگی راهکار ماندگار بود، جامعه ساخته نمیشد و ادامه پیدا نمی‌کرد و انسان‌هایی مثل ما متولد نمی‌شدند. انگار در این دنیا هیچ راهکار نهایی یا فرمول نهایی وجود ندارد، تنها استفاده از ابزارها در موقعیت مناسبشان است که جواب می‌دهد، مثل تنهایی برای موفقیت در کنکور برای ساختن آینده‌ای بهتر یا برای به دست آوردن مهارت در شغل خاص یا شاخه‌ی خاصی که در قسمتی از زندگی به آن نیاز داریم. زندگی بیشتر شبیه به موج سواری است تا در یک کشتی امن و بزرگ نشستن.

گات ۲۷ خرداد ۱۴۰۵

Wed, 17 Jun 2026 16:55:31 GMT

بالاخره گرمای تابستان شروع به خودنمایی کرد و این روزها با وجود آمدن باران‌های کوتاه و مقطعی هم چندان از گرما کاسته نمی‌شود. خبرهای توافق یا معلوم نیست تفاهم هم این روزها زیاد به گوشمان می‌رسد. معلوم نیست آینده چه آشی برای ما پخته باشد و چه اتفاقاتی در راه باشد. ما در ایران تقریبا به اتفاقات بد و بدتر از آن عادت کردیم و به سختی می‌توانم بگویم که امیدوارم روزهای بهتری در راه باشد اما به قول معروف که «آرزو بر جوانان عیب نیست»، امیدوارم تابستان حداقل بهتر از بهار باشد ولی در همین لحظه ضرب المثل دیگری یقه مرا می‌گیرد و می‌گوید که «سالی که نکوست از بهارش پیداست». هر بار که می‌خواهیم امیدوار باشیم، پیام‌ها و ضرب المثل‌های قدیمی به ما هشدار می‌دهند که حواست را جمع کن، دیگر خبری از خوش خیالی نیست و خلاصه اینکه خود را برای یک تابستان خاص و ویژه آماده می‌کنم تا همچون بهار حیله‌ی امیدواری‌های دروغین مرا خسته و نالان نکند.

تحلیل | آدم فکر می‌کند همه کاره‌ی دنیاست 🌍️

خیلی زود آدم به خودش مغرور می‌شود. همین که کاری انجام دهید که اطرافیانتان فعلا توان انجام آن را نداشته باشند، آنقدر به خود غره می‌شوید که انگار قبله‌ی عالم هستید و تمام آدم‌ها باید از شما یاد بگیرند و از شما اطاعت کنند. یادم هست که در مدرسه شاگرد اول شدم، آن هم با اختلاف از بقیه همکلاسی‌هایم. زیاد به خودم مغرور نبودم چون می‌دانستم که چقدر ضعیف هستم و چقدر باید تلاش کنم، اما همین که زمان گذشت خودم هم باورم شد و فکر می‌کردم که چه آدم خاصی هستم، اما همین که در رقابت کشوری برای امتحانات نهایی قرار گرفتم یا کنکور دادم، تمام آن قصر شیشه‌ای که ساخته‌ بودم، از هم پاشید و متوجه شدم که چقدر در حال درجا زدن بودم.
این یکی از حیله‌های دنیاست. ما را محدود به حباب اطراف خودمان می‌کند. ببینید چطور تمام ما انسان‌ها از حضرت محمد و زرتشت و کوروش و سزار و همگان در تمام تاریخ انسان که به آن افتخار می‌کنیم، همه در یک حباب آبی رنگ اتفاق افتاد. با یک طوفان و یک زلزله همچون مورچه‌هایی که لگد می‌شوند، می‌میریم ولی درون خودمان پادشاه هستیم، رئیس هستیم و نابغه هستیم و هزاران لقب و صفت ریز و درشتی که ساختیم و خود را مشغول کردیم. کار خاصی هم انگار نمی‌شود کرد و همین مشغول بودن به زندگی معنا می‌بخشد اما هر چه که هست دانستش و بیرون آمدن از آن رقابت‌ها و خلسه‌ای که گرفتارش آمده‌ایم، همچون نفس کشیدن در هوای تازه و شفاف کوهستان، بیرون از تمام کثیفی‌ها و گرد و غبار کلان شهرها، زیبا و زندگی بخش است.

تحلیل | وقتی همه بتوانند افزونه توسعه دهند و کدنویسی کنند ⌨️

این روزها به لطف توسعه فناوری‌های حوزه‌ی هوش مصنوعی، تقریبا هر کسی که دانش اولیه کار با کامپیوتر داشته باشد، می‌تواند برنامه نویسی کند و چیزی بسازد. می‌تواند قالب وبلاگ بسازد، افزونه وردپرس بسازد، سایت بسازد، اپلیکیشن موبایل بسازد و دنیای فناوری وارد مرحله‌ی جدیدی شده است. اما زمانی که هر کسی بتواند چیزی بسازد یا کدنویسی کند، پیدا کردن آدم مناسب و دارای دانش و تجربه‌ی کافی برای انجام درست آن کار سخت می‌شود.
به عنوان مثال شما کسب و کاری دارید و می‌خواهید وبسایتی بسازید، می‌توانید با کمک هوش مصنوعی وبسایتی فروشگاهی بسازید اما چندان کاربردی نیست و نیازسنجی و پشتیبانی درستی ندارد، پس به دنبال کسی می‌گردید که بتواند یک سایت فروشگاهی برایتان بسازد و بتوانید برای فروش واقعی و حرفه‌ای روی آن حساب باز کنید. اما این روزها تقریبا هر کسی می‌تواند ادعا کند که توانایی این کار را دارد و بررسی اینکه بین این همه آدم کدام فرد مناسب کار شماست، سخت و سختر شده است.
اینجاست که تجربه و دانش واقعی ارزش پیدا می‌کند. شما نمی‌توانید با هوش مصنوعی جای تجربه و دانش و پشتیبانی واقعی را پر کنید و درست است که در دنیای جدید رقابت‌ها سخت‌تر شده است اما در مقابل ارزش افراد با استعداد و خلاق و با تجربه بسیار بیشتر از قبل شده و در دنیای آینده داشتن دانش تنها کافی نیست، داشتن دانش عمیق است که ضروری می‌شود و کسانی که بتوانند به صورت عمیق و کاربردی از ابزارهای هوش مصنوعی استفاده کنند و به نیازها پاسخ کاملتری بدهند، موفق‌تر خواهند بود.

تحلیل | آدم‌هایی که منتظر دست تقدیرند ⛩️

بعضی مواقع هر کاری می‌کنیم، نمی‌شود. زندگی خوب می‌خواهیم، به آن نمیرسیم. خانه‌ی خوب می‌خواهیم به آن نمی‌رسیم. به شغل مورد علاقه‌ی خود نمیرسیم. به دختر یا پسری که عاشقش هستیم نمی‌رسیم. آزادی می‌خواهیم، به آن نمیرسیم. پول زیاد می‌خواهیم، به آن نمیرسیم. سلامتی می‌خواهیم به آن نمیرسیم.در زندگی همه‌ی ما خیلی از چیزها وجود دارند که می‌خواهیم، اما نمی‌شود و اگر به دنبال دلیلش بگردیم، دلیل‌های بسیاری از ریز و درشت برای توجیه این نرسیدن وجود دارد که هر کدام از آن‌ها منطقی و بسیار درست و کتابی به نظر می‌رسند و اینجاست که منتظر دست تقدیر می‌مانیم. منتظر می‌مانیم که خدا بخواهد که خوب بشویم. یا شانس بیاوریم و یا دست تقدیر کمک کند که به عشق زندگیمان برسیم و ...
نمی‌شود هم خرده گرفت یا گفت که این کار درست نیست و برای درست بودنش هم مثال‌های بسیاری وجود دارد. اما مساله‌ی من این است که انتخاب ما در زندگی چه هست؟! ما تصمیم گرفتیم که چطور زندگی کنیم و یا چگونه انسانی باشیم؟! آیا منتظر ماندن و ناامید شدن و دست از تلاش خود کشیدن بعد از چندین و چند بار تلاش کردن، خسته شدن و دست کشیدن و توصل کردن، روش و منش زندگی من است یا خیر؟! این یک تصمیم است که داستان زندگی ما را می‌سازد. دقیقا همین تصمیم است که بسیاری از ما را با هم متفاوت کرده است. اینکه تصمیم می‌گیریم دست بکشیم یا دست نکشیم. به موقع دست بکشیم یا بیهوده تلاش کنیم. این تصمیمات زندگی ما را می‌سازند.
هزاران نفر به دیواری ضربه می‌زنند و خراب نمی‌شود اما یک نفر همان دیوار را بالاخره کاری می‌کند که آن هزاران نفر خوابش را نمی‌دیدند. پس آیا آن یک نفر باید از همان اول بیخیال آن دیوار شود؟! یا اینکه آن هزاران نفر با خیال اینکه آن یک نفر هستند که وعده داده شده در آینده می‌تواند آن دیوار را بشکند تلاش می‌کنند و وقتشان را هدر می‌دهند. هیچکس نمی‌داند در زندگیش کدام است و فکر کردن به آن بیهوده است، ما نمی‌دانیم کدامین این افراد هستیم.
در انتها تنها یک چیز برایم نمایان شد که مهم نیست کدام یک از آن‌ها هستیم، مهم این است که انتخاب می‌کنیم کدام یک از آن‌ها باشیم. چه بشود در انتها و چه نشود مهم نیست، اینکه که بودی و چطور زندگی کردی برایت مهم خواهد بود و منتظر تصمیم دیگران یا تقدیر نماندی و خودت بودی.

گات ۲۰ خرداد ۱۴۰۵

Wed, 10 Jun 2026 16:07:26 GMT

این روزها اتفاقاتی برای ما قابل پذیرش شده که چند سال پیش حتی فکرش را هم نمی‌کردیم. این روزها خیلی از ما که در دنیای اینترنت فعال هستیم، این احتمال را در پس ذهنمان داریم که هر روز ممکن است آخرین روز دسترسی ما به اینترنت باشد و فردا ممکن است اینترنت به طور کامل بسته یا قطع شود. با این ذهنیت کار کردن و فعالیت در دنیای آنلاین شبیه به راه رفتن روی لبه‌ی تیغ است. انگار هر صبح که بیدار می‌شویم ممکن است دیگر نتوانیم امکاناتی که دیروز داشته‌ایم را استفاده کنیم. مثلا کسی که در حال کار روی پروژه‌ای بود و یا دانشجویی که در حال کار روی مقاله‌ای بود، همه با این ذهنیت روز را شروع می‌کنیم که ممکن است فردا دیگر اینترنتی نباشد و هر روز و هر شب شبیه به جهنمی از ترس برای فردا خواهد شد.
به وجود آمدن این ذهنیت باعث بیمار شدن و در نهایت نابودی بازار کسب و کارهای آنلاین خواهد شد. البته صحبت در این مورد شاید بیشتر شوخی به نظر برسد چرا که اصلا در کشور ما اهمیت چندانی به این موضوع داده نمی‌شود و بیشتر به عنوان شوخی قلمداد می‌شود و انسان حس می‌کند که دارد وقتش را با گفتن و مطرح کردن این موضوعات تلف می‌کند. در هر حال چنین موضوعاتی باعث کاهش سرمایه گذاری و رشد این حوزه‌ می‌شود و عملا افراد فعال در این حوزه هر روز کمتر و کمتر خواهند شد و سرانجام بلاگ بیان بر سر کل بازار آنلاین ایران خواهد آمد. البته بعید است که بتوان جلوی تکنولوژی را گرفت و نمی‌توانیم پیش بینی خاصی بکنیم. با این حال می‌بینیم و حس می‌کنیم که هر روز وضع بدتر و بدتر می‌شود، روند امیدوار کننده‌ای را سپری نمی‌کنیم.

گزارش تحلیل | حکمت حملات و درگیری اخیر 🪖

این روزها انگار تصمیم گیران کشور ما تصمیم به انجام یک بازی خطرناک گرفته‌اند. فردا جام جهانی فوتبال در قاره آمریکا شروع می‌شود و از طرفی کشور ایالات متحده یکی از میزبان‌های این مسابقات است. فشارهای مدنی برای اتمام جنگ در آمریکا هم کم نیست و از این سمت فرصتی برای حمله پیش دستانه ایجاد شده که فشاری ایجاد کرده تا امتیازاتی را دریافت کنند. با این حال این بازی بسیار خطرناک است چرا که اگر این فشارها از حد و اندازه خود فراتر روند بعید می‌دانم که آمریکا بتواند تحمل کند و جنگ بزرگتری به راه خواهد افتاد. اما بازی سیاست و جنگ بسیار کثیف است، ممکن است جنگ بعد از جام جهانی از آن طرف شروع شود و هیچ چیزی در این وضعیت قابل پیش‌بینی نیست اما در نهایت می‌توان گفت که بازی خطرناکی است و این بازی ممکن است به قیمت جان و آینده بسیاری از ایرانیان تمام شود.

تحلیل | وقتی سرت شلوغه ولی همچنان وبلاگ می‌نویسی 📕

در نهایت هر کدام از ما در زندگی برای امرار معاش مشغول انجام کاری هستیم و بعضی از هفته‌ها و ماه‌ها فشار کار بسیار بالا می‌رود به شکلی که حتی نمی‌توانیم کارهای عادی روزمره خودمان را به شکل سابق پیش ببریم، چه برسید به وبلاگنویسی. این این زمان است که وبلاگ‌ها به دو دسته تقسیم می‌شوند. کسانی که وبلاگنویسی برایشان اولویت بالایی دارد و کسانی که وبلاگنویسی برایشان خالی از اولویت است. البته این وضعیت ثابت نیست و آدم در طول زمان تغییر می‌کنند با این عدم فعالیت این پیام شناختی خاصی دارد برای مخاطب وبلاگ که این وبلاگنویس، اهمیت چندانی برای وبلاگش قائل نیست و از طرفی هم کم کم دست و دل وبلاگنویس به نوشتن نخواهد رفت.
من در طول چندین سالی که وبلاگنویسی می‌کنم متوجه شدم که وبلاگنویسی یک قسمت مجزا از زندگی نیست و یک جورهایی قسمتی از زندگی است و شما چه وبلاگنویس باشید یا تولید کننده محتوا در اینستاگرام یا تلگرام فرقی نمی‌کند، در نهایت می‌بایست قسمتی از هر روزتان محتوا باشد و یا در آن روز شلوغ در زمان استراحت، در پس زمینه ذهنتان به ایده‌های محتوایی فکر کنید یا دفترچه یا اپلیکیشن یادداشت برداری مناسبی برای ثبت و دسته‌بندی افکار و ایده‌هایتان داشته باشید تا بتوانید این مسیر را پیش بروید وگرنه با وزیدن هر بادی در زندگی یا مشکلات کاری و سر شلوغی، اولین چیزی را که قربانی می‌کنید، وبلاگنویسی است.

تحلیل | بازار سرویس‌های وبلاگدهی این روزها 💻️

این روزها انگار بازار سرویس‌های وبلاگدهی کمی داغ شده و هر چند وقتی یک سرویس جدید رونمایی می‌شود و کاربران و وبلاگنویس‌های ناراضی از یک سرویس به سرویس دیگری مهاجرت می‌کنند تا خانه‌ی آنلاین جدیدی را به جای بلاگ بیان انتخاب کنند اما واقعیت این است که هیچ سرویس کاملی وجود ندارد و وجود نخواهد داشت و بهترین روش شاید فکر کردن به اولویت‌های ما باشد. اینکه در این مدت که وبلاگنویسی کرده‌ام کدام قسمت از یک سرویس وبلاگدهی برایم اهمیت بیشتری داشته است. مثلا وبلاگنویسی با توجه به شرایط پیش آمده برای بلاگ بیان، ماندگاری و آینده سرویس وبلاگدهی و تیمی که پشت آن سرویس کار می‌کند برایش مهمتر شده است، فرد دیگری مستقل بودن وبلاگ و میزبانی وبلاگ توسط خودش برایش اهمیت پیدا می‌کند. فرد دیگری برایش به روز بودن سرویس و توسعه‌ی مداوم سرویس برایش اهمیت دارد و بسیاری از موارد دیگر که بسته به تجربه و افکار هر فردی می‌تواند متفاوت باشد. فقط لطفا در انتخاب سرویس وبلاگدهی عجولانه تصمیم نگیرید و تحقیق و تست انجام دهید و تقصیر مشکلات و انتخابتان را گردن محصول ایرانی نیاندازید. مهم نیست انتخاب شما یک نرم افزار ایرانی یا غیر ایرانی باشد، شما مجبور نیستید و این انتخاب شماست، پس لطفا تصمیمی نگیرید که به کل شما را از وبلاگنویسی پشیمان کند و اگر هم در تصمیم گیری شک دارید یا سوالی دارید که نیاز به همفکری دارد، می‌توانید در انتهای همین پست در قسمت کامنت‌ها سوالتان را مطرح کنید تا بنده یا دوستان صاحب نظر ما بتوانند در این انتخاب به شما کمک کنند.

تحلیل | کسانی که مدت‌هاست وبلاگ نمی‌نویسن 🥀

بعضی از دوستان هستند که دیگر از وبلاگنویسی ناامید شدند و مدت‌هاست که از این دنیا فاصله گرفته‌اند. این شرایط من را به یاد گیاهان زیبایی در گلدان می‌اندازد که به آن‌ها آب نداده باشید و در حال خشک شدن باشند و به واقع وبلاگ‌ها و وبلاگنویسانی داریم که این گیاه زیبای استعداد و توانایی وبلاگنویسی و تولید محتوایشان در حال خشک شدن و در حال مردن است.
این اتفاق هم بیشتر از مشکلات بسیاری که وب فارسی و کشور ما ایران در حال تحمل آن است هم نشات می‌گیرد. اینطور مواقع ناخودآگاه به یاد ضرب المثل معروف «به جای نفرین به تاریکی، شمعی روشن کن» می‌افتم. راستش هر چقدر به بد بودن شرایط و زمانه و سرویس‌های وبلاگنویسی و این‌ها نفرین کنید و بگویید که وبلاگنویسی دیگر به پایان رسیده، بیشتر باعث ناراحتی و درد کمتر برای ادامه‌ی مسیر قبل می‌شود و هنر وبلاگنویسی و تولید محتوای شما در همین حال به هدر می‌رود. اما اگر وبلاگنویسی را در مسیر و بستر و روش بهتری ادامه دهید ممکن است همان کارکرد شمع را داشته باشد و دنیا را با شمع خودتان روشن کنید و حتما قلم شما برای بسیاری ممکن است راهگشا و ارزشمند باشد و سبک زندگیتان را دگرگون کند.

گات ۱۵ خرداد ۱۴۰۵

Fri, 05 Jun 2026 18:24:19 GMT

اینترنت که وصل میشه انگار همه افراد و همه چیز به تنظیمات کارخانه خودش بر میگرده. انگار یک تعادل یا چیزی هست که دوباره سعی می‌کنه به حالت پایدار خودش برگرده. همه دنبال راه‌های وصل شدن به تلگرام و اینستاگرام می‌گردن و ترافیک سایت‌ها و وبلاگ‌ها به کمترین مقدار خودش میرسه. انگار یک تصمیمی هست که کاریش نمیشه کرد ورای خوب یا بد بودنش. حس می‌کنم جامعه با وصل شدن اینترنت و شاید به صورت عمده و مشخص وصل شدن به اینستاگرام و چرخش بهتر و دسترسی بهتر به اطلاعات ذهن آروم‌تری پیدا کرده. آدم‌ها بیشتر دارن شبیه به آدم‌های قبل اتفاقات اخیر بر میگردن و کم کم خیلی از چیزها داره به حالت قبل بر میگرده.
قبل از قطع بودن اینترنت اگر از من می‌پرسیدین که نظرت در مورد اینستاگرام چیه؟! قطعا جواب میدادم که ای کاش نبود ولی الان که نبودش رو دیدم متوجه شدم که واقعا چقدر می‌تونه تاثیرگذار باشه. چقدر می‌تونه محتوای مناسب رو به آدم مناسبش برسونه و چقدر می‌تونه به کسب و کارها و آدم‌ها کمک کنه که دیده بشن و رشد کنن، چه تولید کننده محتوا باشن و چه مخاطب محتوا، این ارتباط رو به خوبی برقرار کرد و این رویا که میشه در محیط وب کلاسیک به چنین ارتباط سازی و شبکه‌سازی‌ای رسید، غیر عملی به نظر میرسه. اگر اینستاگرام در ده سال پیش گیر می‌کرد و هر روز توسعه داده نمیشد شاید اون ایده عملی میشد ولی دنیا برای شما صبر نمی‌کنه و به حرکتش ادامه میده.

تحلیل | زیاد با هم بودن و توقع داشتن 👀

آدم‌ها وقتی زیاد با هم باشن به این شکل که هر روز همدیگه رو ببینن و از همه چیزشون با هم صحبت کنن، کم کم یک قرارداد نانوشته بینشون ایجاد میشه: قرارداد «توقع داشتن». مثلا این توقع ایجاد میشه که نباید مثل بقیه با من باشه یا مثلا با من باید گرم‌تر صحبت کنه یا فلان چیز رو باید به من بگه و وقتی خلاف این موارد رو ببینیم یک چیزی درون ما میشکنه. ناراحت میشیم که از تو توقع نداشتم. راستش به نظرم نمیشه از کسی توقع داشت یا همون توقع بی جا هست که این وسط ایجاد میشه و ما رو گمراه می‌کنه از رابطه‌ای که ما انسان‌ها از هم داریم. یک ذهنیت خاصی در ما شکل می‌گیره که باعث میشه اون روابط گرم خراب بشه بعد از مدتی و فقط و فقط به خاطر ندونستن حد و مرزها و توقع اضافه داشتن.
روابط هم مثل آب خوردن هستن، اگر بیش از حد آب بخوریم دیگه ظرفیتش رو نداریم و اگر در رابطه همه چیزمون رو بیان کنیم و اجازه‌ی هر توقعی رو به هم بدیم تعادل به هم میریزه و اون رابطه خراب میشه و یا یکی از افراد در رابطه به شدت اذیت میشه و آسیب می‌بینه. بعضی مواقع به این موضوعات فکر می‌کنم متوجه میشم که در دوران کودکی یا مدرسه چقدر چیزهای مهم و ارزشمند بود که به ما یاد داده نشد و چقدر باید برای یاد گرفتن این موضوعات هزینه داد.

تحلیل | همه فقط از گرانی می‌گوییم 💹

هر سال نرخ‌ها تغییر می‌کنن و ما میگیم چقدر فلان چیز گرون شده. ببین توی این یک ماهه یا یک هفته‌ای چقدر این گرون شده. درسته یک نارضایتی عمومی ایجاد می‌کنه اما سال‌هاست که ما داریم این رو میگیم و عادت کردیم تقریبا و همینطور زندگی داره سخت‌تر و تورم بزرگتر و فشار زندگی بیشتر میشه. فکرش رو بکنین مثلا فلان کالا گرون میشه عمده‌ی جمعیت ایران اون کالا رو نخرن و فروش اون کالا به شدت کم بشه، مجبور میشن که راهکاری برای پایین آوردن قیمت پیدا کنن. این فکر که اگه من نخرم، یکی دیگه می‌خره و فروشنده یا تولید کننده هم خیالش راحت باشه که خب یکی نخره بعدی می‌خره و گرون‌تر می‌فروشم، هیچوقت جلوی گرونی رو نخواهد گرفت.
یکی از دلایل گرونی هر چیزی از دلار تا مواد غذایی این استرس گران‌تر شدن در آینده هست یعنی قیمت واقعی و هزینه‌های فعلی واقعی تولید مواد غذایی و بقیه‌ی کالاها این اعداد نیست، حداقل ۲۰ درصد کمتر از این اعداد و حتی بیشتر هست. واقعا این روند گرانی و گرانی بیشتر و هر اتفاقی که میوفته گران‌تر میشه تا چه زمانی می‌تونه ادامه پیدا کنه؟ تا ابد نمیشه دلار هزار تومنی رو گران‌تر کرد، یک جا دیگه تومن ارزشی نخواهد داشت و بی ارزش خواهد شد و اون وقت دیگه اقتصاد ملی یا ایرانی و مستقل معنایی نخواهد داشت. دیگه حتی نمیشه راحت نان خرید و آب تامین کرد.

گات ۷ خرداد ۱۴۰۵

Thu, 28 May 2026 08:17:10 GMT

اینترنت بالاخره وصل شد. البته منظورم همان اینترنت فیلتر شده است که دوباره در دسترس قرار گرفت. حالا می‌شود با هزاران سختی و هزینه‌ی غیر نجومی فیلترشکن نسبت به زمان خاموشی اینترنت، به دنیا متصل شد و از امکاناتی که انسان‌های بسیاری در دنیا به آسانی دسترسی دارند، دسترسی داشت. قسمت ناراحت کننده ماجرا برای من این است که می‌دانم که این اتصال موقتی است. همانند یک زندانی که با پابند الکترونیکی خود دارد پا به بیرون از زندان می‌گذارد اما در دل می‌داند که این بیرون رفتن، موقتی است و دوباره باید بازگردد و احساس آزادی چندانی ندارد.
شاید این باز شدن موقت اینترنت فرصتی برای آپدیت کردن سیستم‌ها و دانلود ابزارها و فایل‌های مورد نیاز ما باشد و چیزی شبیه به آذوقه جمع کردن برای رسیدن زمستان بعدی باشد. مشخص نیست قطعی اینترنت بعدی چه زمانی خواهد بود ولی این را می‌دانیم که به زودی این امکان وجود خواهد داشت. راستش زندگی در ایران به من آموخت که همیشه جا برای بدتر شدن هست و همیشه شگفتی‌های جدید در عرصه بدتر شدن را شاهد خواهیم بود. امیدوارم که این ذهنیت در من تغییر کند اما فعلا که نشانه‌ای از بهبود در چیزی نمی‌بینم، با این حال جز امیدواری نمی‌توان طور دیگری بود چرا که ناامیدی همانند چاهی بی‌انتها از تاریکی است.

تحلیل | قضاوت دیگران با افکار و احساسات خودمان ⚖️

آنقدر که این دنیا نسبی است که حد ندارد. نسبی به این معنا که شاید هر چیزی به نسبت نگاه و طرز فکر و شرایط زندگی و محیط ما می‌تواند متفاوت باشد یا آن چیزی که دیگران درک می‌کنند و فکر می‌کنند و قضاوت می‌کنند. مثلا یک فردی از دیدن یک فیلم کمدی یا یک فیلم با امتیاز پایین IMDB لذت می‌برد و حس خوبی میگیرد. اما دیدن همان فیلم در ذهن من مساوی است با آدم سطحی بودن و سطح پایین بودن. آن فیلم در نگاه من بسیار ضعیف و کسی که حتی آن فیلم را می‌بیند هم آدم سخیفی است. اما در واقع همه چیز نسبی است. دریافت و درکی که آن فرد از این فیلم کمدی دارد، و تغییر حس و حالی که این فیلم برای او دارد، زمین تا آسمان با درک و دریافت من متفاوت است. اما من به سادگی این فرد را قضاوت می‌کنم، با عملی که دارد و نه فقط عمل او، بلکه درک و فهم من از عمل او، این قضاوت را در ذهن من شکل می‌دهد که فلانی آدم سخیفی است.
راستش هر چه آدم بیشتر زندگی می‌کند و در مورد زندگی و دنیا فکر می‌کند، به واقع به این نتیجه می‌رسد که چقدر نمی‌داند و چقدر سطحی‌نگر است. راستش از قضاوت و فکر کردن در مورد دیگران به واقع پشیمان و گریزانم. هیچ وقت نمی‌شود کسی را قضاوت کرد یا چیزی را قضاوت کرد مگر آنکه همه چیز را از همه‌ی جهات دید و دانست که این توانایی فقط برای پروردگار که بیناترین و داناترین است برای ما تعریف شده. به واقع ما در آن واحد نمی‌توانیم همه چیز را ببینیم و بدانیم و سپس قضاوت کنیم. پس چه بهتر که کمتر قضاوت کنیم یا اصلا قضاوت نکنیم.

گزارش | توافق یا عقب انداختن و وقت خریدن؟ 🪖

این داستان توافق و مذاکره با آمریکا دیگر تبدیل به جوکی تکراری شده است. سال‌های سال است که می‌خواهند توافق کنند و نمی‌شود چرا که چیزهایی از همدیگر می‌خواهند که معنای وجودی آن‌ها را زیر سوال می‌برد و نمی‌توانند کوتاه بیایند. هر کدام از این حکومت‌های طرف مذاکره در کشورهای خودشان مشکلات و چالش‌هایی دارند که نیاز به وقت خریدن دارند الان را زمان مناسبی برای شروع جنگ نمی‌دانند اما مگر می‌شود با مذاکره کسی را تسلیم کرد؟ نمی‌شود و از آنجایی که هر کدام از طرفین می‌خواهند دیگری را تسلیم کنند، چه توافق بشود و چه نشود، هر چند وقت یک بار کار به جنگ خواهد کشید تا جایی که یکی از طرفین تسلیم شود و دست بردارد همانطور که بریتانیا از هند و آمریکا دست برداشت و دیگر بازنگشت.

تحلیل | کلاس‌های صد من یک غاز کشور ما 🦥

سیستم آموزشی و تحصیلی ما نمود واقعی ضرب المثل «صد من یک غاز» است. یک طرف ترازو یک غاز است و طرف دیگر آن یک وزنه که روی آن نوشته صد کیلو. شما با این دید که خب این وزنه صد کیلویی است وارد دوره آموزشی یا تحصیلی می‌شوید اما وقتی که کلاس شروع می‌شود متوجه می‌شوید اصلا داستان چیزی دیگری است. خبری از درس و آموزش درست و حسابی و طبق برنامه درسی ارائه شده و پوشش کامل کتاب یا کسب دانش نیست، هدف تنها گذران آن دوره و گرفتن مدرک آن دوره یا یک همچین موضوعی است و جالب اینجاست که همه هم راضی هستند. مثلا در دانشگاه اکثر دانشجویان درس نمی‌خوانند و از استاد می‌خواهند که نمونه سوال دهد یا نمره دهد و اگر کسی هم تلاش کند و درس بخواند بقیه با اون دشمن می‌شوند و می‌گویند ساکت باش و بگذار نمره‌مان را بگیریم و هزارتا کار داریم.
داستان آنجایی جالب می‌شود که همان آدم‌هایی که به دنبال نمره گرفتن و الکی پاس کردن و گذراندن دوره هستند به اوضاع موجود در کشور هم اعتراض می‌کنند. زمانی هم که بگویی تو از خودت حتی شروع نکردی و همه چیز را پشت گوش انداختی و پیش رفتی، طلبکار هم هست که مگر دیگران این کار را می‌کنند که من بکنم؟! خب با این منطق هر چه بر سر ما بیاید حقمان است. آنجایی که می‌توانستیم از خودمان شروع کنیم و برای ساختن این کشور کاری بکنیم عقب کشیدیم، بسیاری رفتند و تلاش کردند و ضربات جانی و مالی و روحی بسیاری را تحمل کردند اما من نوعی حتی برای کلاس درس هم تلاش نکردم و نجنگیدم تا جامعه‌ی سالم و پیشرفته‌ای داشته باشم، چطور می‌توانم امروز انتظار کشوری آباد و موفق داشته باشم که هر چیزی در آن سر جای خودش باشد. ناهنجاری‌ها را تبدیل به عادت کردیم و حالا تبدیل به هنجار شده است. امروز اگر مسئولی دزدی نکند، اگر دانش آموزی واقعا درس بخواند، اگر دانشجویی واقعا جوینده دانش باشد از جامعه طرد می‌شود یا برچسب‌های گوناگونی می‌خورد.
امروز ما نیاز به تغییر این هنجارهای اشتباه و تغییر رفتار در جامعه داریم چرا که این مسئولیت اجتماعی ماست که کشورمان را بسازیم و کاری برای همدیگر بکنیم. جامعه میلیون‌ها نفر نیستند، جامعه من و تو هستیم که تعدادمان به میلیون‌ها نفر می‌رسد. این ما هستیم که نباید بگذاریم بی قانونی، جرم، تقلب و دزدی تبدیل به عادت و هنجار شود.

قطع اینترنت اسفند ماه - آپدیت ۵ خرداد ۱۴۰۵

Tue, 26 May 2026 06:17:27 GMT

امروز صبح پس از حمله‌ی انجام شده، متاسفانه در اولین اقدام اینترنت بین الملل قطع شده و ما دوباره همانند دفعه‌ی قبل به شبکه‌ی جهانی دسترسی نداریم. همچنین پنل بلاگ بیان تنها در دسترس هست و وبلاگ‌ها قابل خواندن نیستند. به همین دلیل برای دسترسی بهتر لیستی از سایت‌های پر کاربرد را از پست قبلی در این پست بازنشر می‌کنم و همچنین آپدیت‌های جدید را در این پست منتشر خواهم کرد:

📬️ آپدیت ۹:۴۵ سه‌شنبه ۵ خرداد ۱۴۰۵: بر اساس اخبار منتشر شده از خبرگزاری تسنیم، اتصال به اینترنت بین الملل یا همان اینترنت فیلتر شده در جلسه ستاد ویژه سازماندهی فضای مجازی تصویب شد و انتظار می‌رود در روزهای آینده اتصال مردم دوباره به شکل قبل به اینترنت برقرار شود.

📬️ آپدیت ۲۱:۰۰ شنبه ۲۹ فروردین ۱۴۰۵: دسترسی به سایت npmjs.com دوباره برقرار شد.

📬️ آپدیت ۲۱:۰۰ شنبه ۲۹ فروردین ۱۴۰۵: دسترسی به سایت گیتهاب دوباره برقرار شد.

📬️ آپدیت ۱۵:۰۰ پنجشنبه ۲۷ فروردین ۱۴۰۵: دسترسی به سایت گوگل و جیمیل از طریق شبکه ارتباطی ایرانسل برقرار شد.

📬️ آپدیت ۱۳:۰۰ شنبه ۲۲ فروردین ۱۴۰۵: دسترسی به سایت ارائه دهنده گواهی SSL وبسایت‌ها letsencrypt.org دوباره برقرار شد.

📬️ آپدیت ۱۵:۰۰ جمعه ۲۱ فروردین ۱۴۰۵: متاسفانه بعد از ۴ ساعت دسترسی به سایت letsencrypt.org قطع شد.

📬️ آپدیت ۱۱:۰۰ جمعه ۲۱ فروردین ۱۴۰۵: دسترسی به ارائه دهنده سرویس گواهی SSL وبسایت‌ها letsencrypt.org میسر شد. گواهینامه وبسایت‌های منقضی یا تازه راه اندازی شده خود را تمدید یا ایجاد کنید.

📬️ آپدیت ۶:۳۰ پنجشنبه ۱۳ فروردین ۱۴۰۵: دسترسی به هوش مصنوعی چت جی پی تی قطع شد.

📬️ آپدیت ۰۰:۳۰ پنجشنبه ۱۳ فروردین ۱۴۰۵: دسترسی به سایت هوش مصنوعی chatGPT به نشانی chatgpt.com دوباره برقرار شده است.

📬️ آپدیت ۰۰:۲۰ پنجشنبه ۱۳ فروردین ۱۴۰۵: بلاگ بیان از دسترس خارج شد و دامنه بلاگ بیان به هیچ سروری اشاره نمی‌کند.

📬️ آپدیت ۱۹:۲۰ شنبه ۱۶ اسفند ۱۴۰۴: همچنین در پاسخ‌ به کامنت کاربران آمار جالبی از بلاگ بیان منتشر کردند:
این آمار حدودی است:

تعداد کل کاربران: ۳۵۰ هزار نفر
تعداد کاربران فعال روزانه: ۳ هزار نفر
تعداد مطالب جدید روزانه: ۱ هزار
تعداد نظرات جدید روزانه: ۷ هزار
تعداد بازدید ماهیانه از کل وبلاگها: ۳۰ میلیون بازدید
خیلی از وبلاگها گزینه نمایش در فهرست وبلاگهای به روز شده رو غیر فعال کرده‌اند.

پ.ن: واقعا جای سوال داره که این سرویس با چنین پتانسیل و اعدادی تصمیم به اتمام فعالیت گرفته.

📬️ آپدیت ۱۹:۲۰ شنبه ۱۶ اسفند ۱۴۰۴: بر اساس آخرین اعلام در کامنت‌های وبلاگ رسمی بلاگ بیان، آخرین روز شب‌های قدر یعنی شب ۲۲ اسفند به عنوان آخرین روز فعالیت بلاگ بیان انتخاب شده است.

📬️ آپدیت ۵:۳۰ چهارشنبه ۱۳ اسفند ۱۴۰۴: لطفا از فایل ساختار قالب و فایل CSS قالب وبلاگتان نیز پشتیبان تهیه کنید. محتوای آن صفحات را در یک فایل خالی قرار داده و ذخیره کنید. شاید در آینده نزدیک بتوانیم همان قالب‌ها را در سرویس جدید یا ابزار جدیدی دوباره مورد استفاده قرار دهیم.

📬️ آپدیت ۴:۳۰ چهارشنبه ۱۳ اسفند ۱۴۰۴: همچنین اگر وبلاگی در سرویس دیگری یا کانال تلگرامی ساختین برای حفظ ارتباط لطفا وبلاگ خود را در سرویس پستینا ثبت کنید تا همچنان ارتباط وبلاگی بین همه‌ی ما حفظ شود. به امید روزهای بسیار بهتر. (لطفا تا جای ممکن در بلاگفا و بلاگ اسکای ثبت نام نکنید، به دلیل مشکلات دسترسی و عدم پشتیبانی از RSS).

📬️ آپدیت ۴:۳۰ چهارشنبه ۱۳ اسفند ۱۴۰۴: لطفا فایل‌های پشتیبان خود را تهیه و نگهداری کنید و برنامه لینک شده در آپدیت قبلی را مطالعه کنید. اگر با این دیدگاه به ساخت جامعه‌ی وبلاگنویسی جدید و پویا با ساختاری ماندگار و عملی موافق هستید، اعلام آمادگی برای حمایت تخصصی و مالی بکنید و در قسمت کامنت‌های زیر این پست یا در صفحه‌ی تماس پیام خود را با اطلاعات ارتباط با خود ارسال کنید.

📬️ آپدیت ۴:۳۰ چهارشنبه ۱۳ اسفند ۱۴۰۴: متاسفانه مجموعه بلاگ بیان تصمیم بر تعطیلی گرفته و تا دو روز دیگر یعنی جمعه بلاگ بیان از دسترس خارج خواهد شد. بنده قبل از قطعی اینترنت این برنامه را برای آقای قدیری ارسال کردم اما ایشان حتی پاسخ پیام بنده را ندادند. بابت تمام زحمات و خاطرات زیبایی که این سرویس و تلاش‌های ایشان و تیمشان کشیدند به شخصه سپاسگذار و قدردان هستم. لطفا از آرشیو پست‌های خود نسخه پشتیبان تهیه کنید و از کامنت‌های خود به کمک این ابزار نسخه پشتیبان تهیه کنید.

📬️ آپدیت ۴:۳۰ دوشنبه ۱۱ اسفند ۱۴۰۴: اختلال DNS در این دور از قطعی اینترنت به حد خود رسیده و در بعضی از سرویس‌دهنده‌های اینترنت دسترسی به بلاگ بیان و یا پنل و در بعضی موارد وبلاگ‌ها میسر نمی‌باشد. برای دسترسی هر چه بهتر به وبلاگ‌ها و اکثر سایت‌های داخلی، ‌‌DNS‌های سیستم عامل خود را به آی‌پی سرور‌های 217.218.155.155 و 217.218.127.127 تغییر دهید.

📬️ آپدیت ۲:۳۰ یکشنبه ۱۰ اسفند ۱۴۰۴: خبرهای بزرگی در راه است، اخبار رسمی را در رسانه‌ها و خبرگزاری‌های امروز دنبال کنید ...

📬️ آپدیت ۱۱:۳۰ شنبه ۹ اسفند ۱۴۰۴: سایت خبری انتخاب هک شده است.

📬️ آپدیت ۱۰:۳۰ شنبه ۹ اسفند ۱۴۰۴: اینترنت پس از حمله به تهران قطع شد.

لینک‌های کاربردی:

به دلیل قطعی اینترنت بین الملل و عدم دسترسی به موتورهای جستجو و پیدا کردن وبسایت‌های مورد نیاز لینک‌های کاربردی رو در اینجا لیست می‌کنم که در این شرایط ممکنه به شدت برای همه‌ی ما کاربردی باشن:

سرویس‌های وبلاگدهی:

رزبلاگ - rozblog.com
ویرگول - virgool.io
بلاگیکس - blogix.ir
بلاگیفای - blogify.ir

📻️ ...

موتورهای جستجو:

موتور جستجوی گوگل - google.com
موتورجستجوی برتینا - bertina.ir
موتور جستجوی همراه اول - ذره بین: zarebin.ir
موتور جستجوی برنامه نویس: barnamenevis.ir
موتور جستجوی ریسمون: rismoon.com
جویشگر علمی و مقالات: elmnet.ir
موتور جستجوی شادبین: shaadbin.ir
موتور جستجوی گردو: gerdoo.me
📻️ ...

دانشنامه و اطلاعات عمومی:

آرشیو ویکیپدیا فارسی - bokhary.ir
📻️ ...

چت بات هوش مصنوعی

چت جی پی تی - chatgpt.com
دیپ سیک - deepseek.com
هوش مصنوعی بوف: boofai.com
📻️ ...

سایت‌های خبری:

پایگاه خبری انتخاب: entekhab.ir
سایت خبری فرارو: fararu.com
خبرگزاری خبرآنلاین: khabaronline.ir
📻️ ...

سایت‌های تکنولوژیک:

اخبار تکنولوژی زومیت: zoomit.ir
رسانه تکنولوژی دیجیاتو: digiato.com
📻️ ...

کتابخانه‌های آنلاین:

کتابراه - ketabrah.com
فیدیبو - fidibo.com
طاقچه - taaghche.com
بهخوان شبکه اجتماعی کتاب - behkhan.ir
📻️ ...

پادکست:

شنوتو - shenoto.com

📻️ ...

کتاب‌های کامپیوتر:

کتاب‌های آقای استینز - book-stins.blog.ir
📻️ ...

صرافی‌ها:

نوبیتکس - nobitex.ir
والکس - wallex.ir
📻️ ...

نقشه:

نشان - neshan.org
بلد - balad.ir
📻️ ...

آب و هو:

سازمان هواشناسی کشور - irimo.ir
📻️ ...

سرویس‌ آپلود فایل:

پیکوفایل - picofile.com
یوآپلود - uupload.ir
آپلودبوی - uploadboy.com
آپلودکن - uploadkon.ir
رزآپ - rozup.ir
آپ‌ها آپلود تا ۴ مگابایت - upha.ir
آپلود تا ۷۰ مگابایت - 7upload.com
کالبدتیم - kalbod-team.ir
📻️ ...

سایت‌های آموزشی:

فرادرس - faradars.org
گیت - git.ir

📻️ ...

سایت‌های دانلودی:

سافت ۹۸ - soft98.ir
پی سی دانلود - p30download.ir
دانلودها - downloadha.com
دانلود فارسی - download.ir
یاس دانلود - yasdl.com
پارسی‌گیم - par30games.net
سافت ساز - softsaz.ir

📻️ ...

فیلم و ویدیو:

فیلیمو - filimo.com
نماوا - namava.ir
نماشا - namasha.com
آپارات - aparat.coma
دانلود فیلم - لینک
دانلود سریال - لینک
📻️ ...

دانلود تصویر و موزیک:

تاو بیو - taw-bio.ir
📻️ ...

دانلود درایور سخت افزارهای مختلف:

سایت دانلود درایور - alldriver.ir
📻️ ...

مخازن نرم افزاری:

گیتهاب - github.com
مخزن پایتون - pypi.org
مخزن جاواسکریپت - npmjs.com
سورس فورج - sourceforge.net
مخزن لینوکس آروان کلاود - arvancloud.ir
مخزن داکر - docker.ir
کتابخانه‌های متن باز در ابرآروان - lib.arvancloud.ir
مخازن نرم افزاری لیارا - liara.ir
نسخه میرور گیتهاب - ‌mirrorino.com
افزونه‌های VScode مایکروسافت - thealibigdeli.ir
ابزارهای برنامه نویسی چابکان - chabokan.net
ابزارهای مفید برای توسعه دهندگان - devneeds.ir
📻️ ...

مستندات فنی و دانشنامه:

ویکیپدیا فارسی - fa.wikipedia.org
استک اورفلو - stackoverflow.com
ویکیپدیا و مستندات زبان‌های برنامه‌نویسی - لینک
انجمن پرسش و پاسخ برنامه‌نویسان - rooket.ir
مستندات DevDocs برای برنامه‌نویسان - parchlinux.com
نسخه‌ای از سایت W3Schools برای برنامه نویسان - bokhary.fun
نسخه‌ای از سایت DevDocs در ایران - dev-docs.ir
📻️ ...

سرویس‌های هاستینگ:

ایران سرور - iranserver.com
پارسپک - parspack.com
هاست ایران - hostiran.net
آروان کلاود - arvancloud.ir
پارس وب سرور - parswebserver.com
لیارا - liara.ir
چابکان - chabokan.net
نت افراز - netafraz.com
📻️ ...

فروشگاه اپ:

کافه بازار - cafebazaar.ir
مایکت - myket.ir
سیبچه - sibche.com
سیب اپ - sibapp.com
آی اپس - iapps.ir
📻️ ...

ساعت و تقویم:

ساعت و تقویم رادکام - time.ir
📻️ ...

ابزار‌های ترجمه:

ابزار ترجمه فرازین: faraazin.ir
آبادیس - abadis.ir
📻️ ...

ایمیل:

میل‌فا - mailfa.com
📻️ ...

ابزار:

باحساب - bahesab.ir
رمزنگاری محتوا ( کاربردی برای انتقال کانفیگ ها در اس ام اس برای دوستان و آشنایان ) - persiandecode.com
📻️ ...

داده‌های آماری و ارتباطی:

رادار ابرآروان: radar.arvancloud.ir
رادار چابکان - radar.chabokan.net
📻️ ...

لینک‌های جالب:

انجمن شکار و تیراندازی - iran-airrifle.com
📻️ ...

گات ۳۱ اردیبهشت ۱۴۰۵

Thu, 21 May 2026 16:59:51 GMT

می‌گویند آدم‌ها در سختی است که بزرگ می‌شوند اما کمتر گفته‌اند که آدم‌ها هم یک ظرفیتی دارند. وقتی سختی از حدی بیشتر شود همه‌ی آدم‌ها ظرفیت تحمل و تاب‌آوری آن را نخواهند داشت. یا طغیان می‌کنند یا از غم و غصه‌ی بیش از حد، از زندگی ناامید می‌شوند اما جالب اینجاست که کشور ما از ناامیدی‌های طولانی و بلند مدتی است که شاید بشود گفت جان سالم به در برده یا حداقل همچنان زنده مانده. مغول‌ها در حدود ۲۰۰ سال بر ایران حکومت کردند و آخرین پادشاهی از آن‌ها بر چیده شد. بیماری طاعون در حدود ۶۰ سال ایران و ایرانی را نابود کرد و دو قرن زبان فارسی در سکوت بود و با تغییراتی دوباره بازگشت. این کشور و ساکنانش قرن‌هاست که طعم ناامیدی را می‌چشند و همچنان به نام ایران باور دارند و خود را ایرانی می‌دانند اما در نهایت چه؟ آیا ما محکوم به بدبختی کشیدن هستیم؟! آیا ما سرنوشتمان گذشتن از یک بدبختی به بدبختی دیگر است یا باید از از تاریخ و گذشتگانمان درس بگیریم و کاری کنیم؟

گزارش تحلیل | رای ۳.۶ همتی علیه آپارات 🔇

این خبر، از آن دست خبرهایی بود که نه زیاد جای تعجب داشت و نه میشد نادیده گرفت. آپارات عموما یک پلتفرم کاربر محور است و این کاربرها هستند که ویدیو به اشتراک می‌گذارند و این پلتفرم آپارات نیست که به صورت انحصاری محتوا تولید می‌کند و تنها خودش محتوای تصویری منتشر کند. حالا فکرش را بکنید، سرویسی سه هزار و ششصد میلیارد تومان محکوم می‌شود به خاطر انتشار محتوای کاربرانش و کسب درآمد از تبلیغات در پلتفرم. یعنی با این حساب و حکم انتشار محتوای کاربران به حساب پلتفرم هم نوشته خواهد شد و سرویس‌های وبلاگدهی، انتشار ویدیو، شبکه‌های اجتماعی و تمامی سرویس‌ها مسئول محتوای منتشر شده توسط کاربرانشان به صورت کامل خواهند بود و این موضوع ریسک راه اندازی یک چنین سرویسی را به شدت بالا می‌برد. شاید بگویید خب آن موقع که سودش را از تبلیغات روی ویدیوهای صدا و سیما می‌برد، پولش را می‌گرفت، حالا هم باید جورش را بکشد. درست است اما موضوع فراتر از این حرف‌هاست. موضوع این است که عمل کاربرها چه پیامدی در هر عرصه‌ای چه مادی و چه معنوی می‌تواند بر پلتفرم بگذارد.
فکرش را بکنید که تمام دنیا یک رنگ بود، همه یک نوع لباس را می‌پوشیدند یا یک رنگ و یک شکل لباس را می‌پوشیدند، آن وقت زندگی به یک معنا بی روح و بی معنا میشد و دیگر خلاقیت و شکوفایی و آزادی معنایی پیدا نمی‌کرد، وقتی همه‌ی سرویس‌ها یا همه‌ی اینترنت یک شکل و یک مدلی باشند دیگر اینترنت جذابتی نخواهد داشت و دیگر استفاده چندانی هم نخواهد شد. در نهایت چنین رویه‌ها و نگاه‌هایی تنها باعث عقب رفت و تضعیف وب فارسی خواهد شد چرا که وقتی کاربران آزادی کافی برای انتشار و نوشتن در وب فارسی را نداشته باشند، عملا وب فارسی دیگر وجود نخواهد داشت.

تحلیل | میگن زبان برنامه‌نویسی ابزاره اما ... 🚦

خیلی وقت‌ها می‌شنویم که می‌گویند زبان برنامه‌نویسی تنها یک ابزار است و مهم دانش کامپیوتر و ... هست که شما را یک برنامه‌نویس می‌کند. این گزاره درست است اما چیزی بیشتر از این واقعیت دارد. زبان‌های برنامه‌نویسی به خاطر عمیق بودن و استفاده‌ی خاصی که در شاخه‌های مختلف دارند، در عمل و واقعیت باعث پیشرفت و یا بسته شدن دست شما برای موقعیت‌ها و شرایط مناسبی در آینده می‌شود. مثلا شما دانشجو هستید، به دنبال یک کار موقت برای کسب درآمد و دانشجوی رشته‌ی هوش مصنوعی هستید. در این بازه زمانی معمولا در حد و اندازه‌ای رزومه ندارید که در زمینه‌ی شغل‌های مرتبط با هوش مصنوعی شغلی بگیرید اما اگر فردی باشید که پیشزمینه‌ی طراحی سایت یا آشنایی باز زبان php و کار با وردپرس را داشته باشید یا برنامه‌نویس فرانت باشید، می‌توانید در دوران دانشجویی از فرصت کارهای فریلنسری استفاده کنید و کسب درآمد کنید و یا راحت‌تر وارد تیم‌هایی شوید که به برنامه‌نویس پاره وقت نیاز دارند. همین یک موضوع می‌تواند شرایط زندگی شما را تغییر دهند. زبان برنامه‌نویسی فقط یک ابزار نیست، می‌تواند مسیر کاری و سبک زندگی شما را حتی تغییر دهد، پس در انتخاب یک زبان برنامه‌نویسی برای شروع، رویایی تصمیم نگیرید.

تحلیل | برنامه‌نویسی مثل بافتن تار و پود کدهاست 👘

تا حالا دقت کردین که وقتی کدنویسی می‌کنید (اگر برنامه‌نویس هستین) کدها یک حالت شبیه به بافتن تار و پود یک پارچه یا فرش را دارند؟! اگر تصویر یک بافنده‌ی پارچه یا فرش را ببینید انگار یک مانیتور جلوی چشمانش هست، درست شبیه یک برنامه‌نویس که دارد با کیبورد کار می‌کند، با یک ابزاری درحال به اجرا درآوردن افکارش است. کدها در سطرها و ستون‌ها با طرح‌های مختلفی نوشته می‌شوند و کد هر برنامه‌نویس اثر هنری اوست. هر برنامه‌نویسی سبک کامنت گذاری، مستندسازی خودش را دارد. هر برنامه‌نویسی دست خط و سبک خودش را برای تعریف تابع، کلاس و پیاده سازی الگوریتم‌ها دارد. البته این روزها بیشتر برنامه‌نویس‌ها از هنر هوش‌های مصنوعی پیروی می‌کنند و کدها دیگر به هنرمندی قبل نوشته نمی‌شود و هدف سریع‌تر نتیجه گرفتن محبوب شده تا خوب کد نوشتن.

گات ۲۳ اردیبهشت ۱۴۰۵

Wed, 13 May 2026 16:51:11 GMT

حس خیارشور بودن می‌کنم. انگار که در یک قوطی در بسته محبوس شده باشم و منتظر روزی باید باشم که فرد یا افراد دیگری در قوطی را باز کنند و از من استفاده کنند و تمام. در این اوضاع نه می‌شود کار چندانی کرد و نه می‌شود امید چندانی به فردا داشت، انگار که همه چیز متوقف شده باشد و دکمه‌ی توقف سریال زندگی را زده باشند و یا انگار که روی یک تردمیل درحال درجا زدن هستم، شاید خیلی سرم شلوغ باشد یا درگیر باشم اما انگار در عمل چیزی جلو نمی‌رود.
این که می‌گویند عادت می‌شود، واقعا هم همینطور است. مثلا قطعی اینترنت را شاید به زبان بگوییم هنوز عادت نکردم و دلتنگ هستم ولی این همان مسیر عادت کردن هست. در حقیقت اگر اینترنت واقعا نیاز بود، در حد نیازهای حیاتی، قابل تحمل نبود و نتیجه‌ی آن یا هلاک شدن و نابودی جامعه بود و یا عقب نشینی کسانی بود که اینترنت را برای دیگران بسته‌اند. مثلا تصور کنید اگر آب فقط از مرزهای ایران وارد میشد و یک سری از افراد می‌گفتند آب سمی است و شیر ورودی آب ایران را هماهنگ می‌بستند و در همین حین به یک سری افراد و سازمان‌ها آب پرو می‌دادند، آن وقت دیگر انسانی در ایران زنده نمی‌ماند و فقط آن افراد دارای شرایط آب پرو زنده می‌ماندند و یا به هر شکلی بود مردم راه آب را باز می‌کردند.

گزارش تحلیل | تلاش‌ها و آرزوهایی که مردند ⚰️

این روزها خیلی به افرادی فکر می‌کنم که با چه ایده‌ها و آرزوهایی چندین سال تلاش کردند تا کانال یوتیوب پر مخاطبی بسازند یا آنلاین شاپ پرفروشی در اینستاگرام بسازند یا فروشگاه آنلاین پر بازدید و فروشنده‌ها و بازاریاب‌ها و برنامه‌نویس‌ها و شرکت‌های مختلف و استارتاپ‌ها که ماه‌ها و سال‌ها تلاش کردند، برنامه‌ریزی کردند و رقابت کردند و تلاش کردند که آینده‌ی خوبی برای خودشان بسازند و خدمات خوبی به جامعه خودشان بدهند و حالا آن آرزوها را مرده می‌بینند.
بعضی‌ها می‌گویند این حق ما نبود یا این حق ما بود و مقصر این است و مقصر آن است. اما به نظر من، جامعه و افراد حاضر و فعال در آن، در پیشبرد این اتفاقات و مسائل عاملیت دارند. به عنوان مثال فردی را در نظر بگیرید که در یک مجتمع مسکونی زندگی می‌کند. کاری به کار چیزی ندارد و سرش توی کار خودش است. اگر سر و صدایی شود بیخیال است، جلسه‌ی ساکنان مجتمع و در تصمیمات کلی برای مجتمع حضور ندارد و بقیه تصمیماتی می‌گیرند و آن فرد حتی اگر ناراضی باشد باید پیروی کند، چرا که خواست و نظرش را نتوانست به جایی برساند. یا حتی کلی‌تر مجتمعی که اصلا مدیریتی ندارد و هر کسی به فکر واحد خودش است، دیگر کسی به تمیز بودن راه پله یا پارکینگ یا خراب شدن امکانات مجتمع توجهی نمی‌کند و زندگی برای همه جهنم می‌شود و این دقیقا همان الگویی هست که در جامعه‌مان چه در سطح کشور و چه در سطح وبلاگنویسان، بارها و بارها دیدیم و تکرار می‌شود. به قول معروف که در پی هر سختی، آسانی‌ هست، نه هر سختی، سختی در راستای هدفی ارزشمند ...

تحلیل | یک سر و هزار سودا 🏃‍♂️

می‌گویند با یک دست نمی‌شود دو تا هندوانه را بلند کرد. به راستی که نمی‌شود با یک انسان ده تا کار را پیش برد. خیلی از مواقع ما توانایی‌های خودمان را حالا در پی به دست آوردن یک سری از موفقیت‌ها، بیشتر از حد واقعی می‌بینیم و این باعث می‌شود که درک نادرستی از خودمان پیدا کنیم و خودمان را در گرداب کارها و تعهدها و سردردهای بسیاری گرفتار کنیم که اگر از ابتدا می‌دانستیم، هرگز این کار را نمی‌کردیم.
خیلی از مواقع به شخصه سعی می‌کنم که هر چند وقت یکبار دوباره با خودم آشنا شوم. شبیه چیزی مثل سر قرار رفتن با خانم (یا آقایی). انگار که از اول می‌خواهم دوباره با خودم را و افکار و اولویت‌ها و پتانسیل‌های جدیدم آشنا شوم. خیلی جالب است که بدانید در هر بازه از زندگی با خود قبلی‌ام غریبه می‌شوم. به یاد می‌آورم که خودم دو سال پیشم مثلا چقدر مسیرهای اشتباهی می‌رفت یا به چه چیزهای پیش پا افتاده‌ای دل بسته بود و اهمیت میداد. خیلی از مواقع اینگونه خودم را دوباره پیدا می‌کنم و متوجه می‌شوم چندان هم جلو یا عقب نرفته‌ام، تنها یک پله بالا‌تر رفته یا پایین‌تر آمده‌ام و با خودم آشناتر می‌شوم.

تحلیل | چشم و هم چشمی‌ها و رقابت‌های جامعه 👀

وقتی وارد جمعی می‌شوم یا به بازار می‌روم و با جمعیت تقریبا زیادی روبرو می‌شوم، نگاه آدم‌ها و رفتارشان برایم بسیار جالب است. آدم‌ها خیلی به هم توجه می‌کنند. به ظاهر همدیگر، به لباس و آرایش و مدل مو و خودرویی که دارند و حتی به کلام یکدیگر. از نگاه کلی بسیاری از ما سعی می‌کنیم بهترین نسخه خودمان را عرضه کنیم تا از چشم دیگران نیافتیم یا توجهات را به خودمان جلب کنیم. مثلا پسری که وارد جمعی از دخترها و پسرهای دوست خود می‌شود،‌ سعی می‌کند شبیه به استانداردهای آن جمع خودش را نشان دهد تا یک موقع مسخره نشود و یا جلب توجه بیشتری بکند و از این کار حس خوبی می‌گیرد. یا مثلا خانمی را دیدم که از شوهرش لباسی را درخواست می‌کرد، نه به خاطر زیبایی لباس،‌ به خاطر اینکه می‌گفت: «این لباس رو دوستم خرید خیلی قشنگه، همه ازش تعریف می‌کردن، منم می‌خوام».
می‌دانم که هر چیزی به اندازه‌ی مشخصی نیاز است. مثلا اگر همین رقابت‌های حداقلی نبود، فرهنگ کلی جامعه رشد پیدا نمی‌کرد و همچنان در دوران پیشا تاریخ زندگی می‌کردیم اما انگار دنیا یک جور ترموستاتی دارد که فواید موضوعات را بعد از آن مقدار، غیرفعال و خاموش می‌کند. اگر از یک حدی بیشتر وارد چشم و هم چشمی شویم خودمان را فراموش می‌کنیم و زندگی برایمان فقط حسادت و رقابت می‌شود. چقدر زیباست که آدم‌ها این حد و حدود را به خوبی درک کنند و بتوانند بر خواست‌های ناهنجارشان غلبه کنند.

گزارش تحلیل | ضربه‌ای که بسته شدن بیان باکس به وب فارسی زد 🌐

بیان باکس سرویس میزبانی فایل شرکت بیان بود که در کنار بلاگ بیان عرضه شد. بیان باکس سرویس بسیار خوبی بود و امکانات مناسبی را عرضه می‌کرد و کم کم تقریبا تمامی وبلاگ‌های خود بلاگ بیان و بسیاری از وبلاگ‌های دیگر و سایت‌های دیگر وب فارسی از این سرویس برای آپلود تصاویر پست‌های خود، فونت‌ها و کدهای مورد نیاز برای قالب‌های سایت و وبلاگ خودشان استفاده کردند. کدها و فایل‌هایی که بدون آن‌ها عملا آن وبسایت‌ها را بی استفاده می‌کرد.
در همین وبلاگ آسمانم بسیاری از تصاویر شاخص وبلاگ در بیان باکس آپلود شده بود و صدها قالب وبلاگی که کدهای css و جاواسکریپت و فونت‌های خودشان را در بیان باکس میزبانی کردند و حالا بی استفاده شده‌اند. گفته بودند که تا ابد قرار نیست که یک سرویس ادامه پیدا کند و واقعا هم منطقی است اما بسیاری از افراد و سرویس‌ها و وبسایت‌ها و وبلاگ‌ها به این سرویس اعتماد کردند و حالا که زمان پایان کار است بهتر بود که مکانیزمی مناسب برای دریافت خروجی از تمام فایل‌ها و امکاناتی که ارائه شده بود را فراهم می‌کردند تا آسیب‌های ناشی از این بسته شدن به حداقل برسد. مگر می‌شود چند صد و در مواردی چندین هزار تصویر را تک به تک و دستی دانلود و ذخیره و منتقل کرد؟! اگر بشود بسیار سخت می‌شود و افراد بسیار کمی این کار را می‌توانند انجام دهند. این تصمیمات یک جانبه و بدون توجه یا کم توجه به پیامدهای ناشی از آن‌ها باعث ایجاد ضربات جبران ناپذیری به بنیان‌های اجتماع آنلاین در وب فارسی شد و بسیاری از کاربرها دیگر اعتماد و انگیزه‌ای برای فعالیت و حضور در این فضا ندارند و این اتفاقات عمیقا باعث تاسف و ناراحتی است. ای کاش که جامعه‌ای فعال‌تر، متحدتر و کنشگرتر داشتیم تا کار به اینجا نمی‌رسید.

گات ۱۶ اردیبهشت ۱۴۰۵

Wed, 06 May 2026 16:39:40 GMT

هفتمین هفته از سال هم رسید و ما همچنان بدون دسترسی به اینترنت در حال ادامه‌ دادن هستیم. دوستان گفتند که عادت میشه اما هنوز هم نداشتن اینترنت برای من یکی که عادت نشده. راستش برای قطع اینترنت آماده بودم، یعنی سال‌هاست که به اینترنت کُند عادت داشتم، از همان سال‌های اینترنت دایل‌آپ یا کارتی همیشه سعی می‌کردم که در جایی محتویاتم را ذخیره کنم اما آیا مگر می‌شود کل اینترنت را جایی ذخیره کرد؟ یا جاگزین کرد؟ اصلا مگر می‌شود کل دنیا را جایگزین کرد! نمی‌دانم این شرایط تهدیدآمیز که دست آویز مسئولان برای قطع اینترنت شده، چه زمانی به پایان می‌رسد ولی می‌دانم که سال‌هاست اینترنت در حال محدود و محدودتر شدن برای ما بوده. به یاد دارم روزهایی که در دانشگاه نمی‌دانستیم اصلا فیلترشکن چیست و از فیسبوک استفاده می‌کردیم. هیچ سایتی بسته نبود اما همین که وارد دوران ریاست جمهوری آقای احمدی نژاد شدیم، همه چیز انگار با صفات بد و مضر خود بر این کشور سرازیر شد. تحریم‌ها تشدید شد، دسترسی به سایت‌های اینترنتی محدودتر شدند و تا به امروز.
بعضی مواقع با خود می‌گویم که اگر کسی با فرض اینکه ماشین زمان دارد، به آن دوران بر می‌گشت و جلوی ریاست جمهوری آقای احمدی‌نژاد را می‌گرفت، ما به این روز می‌رسیدیم یا خیر؟ هر چقدر هم که خواستم مثبت اندیش باشم، نمی‌شود، ما در نهایت به این روز می‌رسیدیم چرا که دسترسی آزاد به اینترنت برای دولت ما گویا تهدیدی امنیتی است و در نهایت نمی‌شود همه چیز را سر آقای احمدی نژاد خالی کرد.

تحلیل | خلق و خوی خاص برنامه نویسان ⌨️

روزی با یکی از دوستان فعال در حوزه‌ی منابع انسانی هم صحبت شدم. وقتی متوجه شد که من برنامه‌نویس هستم گفت که اگر می‌دانستم برنامه‌نویس هستی شاید با تو هم کلام نمیشدم. دلیلش را جویا شدم و متوجه تفاوت خاص عموم قشر برنامه‌نویسان با دیگران شدم. می‌گفت ما در تیم خودمان وقتی که با برنامه‌نویس‌ها سر و کار داریم عزا می‌گیریم چرا که نمی‌توانیم با برنامه‌نویس‌ها ارتباط مناسبی برقرار کنیم. درست جواب سوالاتمان را نمی‌دهند، زود ناراحت می‌شوند از آدم و معمولا افراد درونگرایی هستند و خیلی به جزئیات دقت می‌کنند. عملا مصاحبه با برنامه نویس‌ها قسمت سخت کار ما هست.
راستش را بخواهید با دوستمان موافق هستم. برنامه‌نویس‌ها عموما ارتباط اجتماعی خوبی ندارند ولی از آن طرف ارتباط کامپیوتری خوبی دارند. با کامپیوتر خوب صبحت می‌کنند. با ویرایشگر متنشان راز و نیاز‌های خاص خودشان را دارند و دسکتاپ کامپیوترشان، دفتر کار مورد علاقه‌ی آن‌هاست. به نظرم یکی از دلایل مهم این خلق و خوی خاص، زمان زیاد گذران زندگی ما پشت کامپیوتر باشد. محل کار برنامه‌نویس‌ها پشت کامیپوتر است. مخاطب نوشته‌ها و حرف‌های برنامه‌نویس‌ها کامپیوتر است و اگر شما برنامه‌نویس ماهری باشید و رزومه‌ی خوبی داشته باشید، عموما بیشتر زندگی خودتان را پشت کامپیوتر گذرانده‌اید و کمتر با آدم‌های دیگر صحبت می‌کنید و ارتباط می‌گیرید.
اما هر قشری در جامعه خلق و خوی خاص خود را دارد و این به نوع و شرایط کاری آن‌ها وابستگی مستقیمی دارد. پس این بار که با یک برنامه‌نویس روبرو شدید، از رفتارش تعجب نکنید، ما هم انسان هستیم.

گزارش | انیمیشن کوتاه One Small Step 👩‍🚀

این هفته یک انیمیشن کوتاه هفت دقیقه‌ای به نام one small step یا یک قدم کوچک دیدم که خیلی معنادار بود و من را به فکر فرو برد. هم پدر بودن در آن به خوبی به تصویر کشیده شده بود و آموزش داده شد و هم ناامید نشدن و ادامه دادن و همه‌ی این‌ها در ۷ دقیقه به تصویر کشیده شده بود. در این انیمیشن کودکی به تصویر کشیده شده که با دیدن فضانوردها و فضاپیمای شاتل چشمانش برق می‌افتد و علاقه‌ی خاصی از خود نشان می‌دهد و پدری که حمایتش می‌کند و در حد توان مالی خودش، کودکش را برای رسیدن به آرزوی کودکانه‌اش یاری می‌کند. دیدید اکثر بچه‌ها با چه شوق خاصی به کارهای به قول معروف «باحال» علاقه نشان می‌دهند؟! مثلا بسیاری از کودکان از کریستیانو رونالدو خوششان می‌آید و یا قهرمان‌های دیگر، اما چه می‌شود که بسیاری از ما در بزرگسالی به این حال و روز ناامیدی و غمگینی می‌رسیم؟ آیا پدر همه‌ی ما درست از ما حمایت نکرد؟! یا خودمان ناامید شدیم و حال روز کشورمان به این روز افتاده است ...

گات چیست؟

گات ۹ اردیبهشت ۱۴۰۵

Wed, 29 Apr 2026 14:13:00 GMT

وارد دومین ماه از سال ۱۴۰۵ شدیم و همچنان دسترسی مردم به اینترنت قطع مانده. با تمام حرف‌ها و تحلیل‌های فعالان اقتصادی و کسب و کارهای فعال در حوزه‌ی اقتصاد دیجیتال که این بسته بودن اینترنت چه ضربه‌ی اقتصادی بزرگی به کشور می‌زند اما تحلیل‌ دولت این است که وصل شدن اینترنت ضربه‌ی بزرگتری خواهد زد و خاطره‌ی استفاده از حتی اینترنت فیلتر شده هم تبدیل به خاطره‌ای دور از سال قبل برایمان شده. بعضی از مواقع از خودم می‌پرسم که آیا واقعا ما به اینترنت نیاز داریم یا خیر؟! اینترنت کلمه‌ای انگلیسی و ترکیبی از دو کلمه‌ی international یا بین المللی و network یا شبکه می‌باشد و به صورت تحت الفظی با نام شبکه‌ی بین المللی آن را میشناسیم.
حال سوالی که پیش می‌آید این است که دسترسی به شبکه‌ای که تقریبا تمام ملت‌ها به آن دسترسی دارند، چه دشمنان و چه دوستان آیا به ضرر ماست؟ یا به سود ماست؟ این سوال و این مساله تنها برای ایران مطرح نیست و برای تمامی کشورهایی که به شبکه‌ی جهانی اطلاعات یا اینترنت متصل هستند، مطرح است. بر اساس آمار ITU (اتحادیه بین المللی مخابرات) ۱۰۰ درصد از ۱۹۵ کشور عضو سازمان ملل به اینترنت متصل هستند ولی همه مردم این کشورها به اینترنت دسترسی ندارند و این عدم دسترسی بیشتر به دلیل نبود زیرساخت‌های مناسب مخابراتی در کشورهای عموما آفریقایی است اما تنها کشوری که مردمش به اینترنت هیچ دسترسی‌ای ندارند، کره شمالی است. حتی چین و روسیه هم به صورت فیلتر شده به اینترنت دسترسی دارند.
اما جدای از این استثنائات، چرا مردم ۱۹۰ کشور دیگر به اینترنت دسترسی دارند؟ آیا آنها با تهدیدات امنیتی و سایبری مواجه نیستند؟ سیاست درهای بسته همواره باعث عقب‌گرد کشورها شده و خواهد شد، بهتر است که تعامل با جهان را بیاموزیم و از فرصت‌ها به خوبی بهره برده و پاسخ مناسبی به تهدیدات موجود برای کشور دهیم.

تحلیل | اینترنت پرو 🌐

طرح اینترنت پرو که در گذشته با نام اینترنت طبقاتی با آن آشنا شدیم، به تازگی عملیاتی شد. شرکت‌ها و نهادها و یا افرادی که از یک سری فیلترهای مد نظر ارائه دهندگان این سرویس بگذرند، می‌توانند بدون فیلتر به اینترنت دسترسی داشته باشند و این بین هم بازار فیلترشکن‌هایی که امکان اتصال به اینترنت را فراهم می‌کنند با قیمت‌های بالایی هم داغ است.
در گذشته دولت‌هایی که در و پیکری داشتند و حساب و کتاب خزانه‌ مشخصی داشتند، در زمان بروز مشکلات و جنگ‌ها و کمبود سرمایه، اوراق قرضه‌ای را عرضه می‌کردند و مردم و افرادی که سرمایه‌دار بودند، با خرید این اوراق و پرداخت پول و سرمایه، به اصطلاح به دولت پول قرض می‌دادند و در آینده می‌توانستند از آن اوراق به عنوان سرمایه استفاده کرده و تجارت کنند اما انگار در کشور ما دولت که با کمبود سرمایه مواجه میشود با روش‌های خاصی در حال تامین سرمایه‌ها از مردم است و سوالی که باقی می‌ماند این است که این روش تا به کجا قابل ادامه دادن و تحمل است؟!

تحلیل | در این شرایط هم می‌شود برنامه نویسی کرد اما ... ⌨️

این روزها به دلیل پیچیده شدن برنامه‌های کامپیوتری، برنامه‌نویس‌ها می‌بایست از کتابخانه‌ها و ابزارهایی که دیگر برنامه‌نویسان و شرکت‌های جهان نوشته‌اند استفاده کنند تا بتوانند کار خود را پیش ببرند اما با بسته شدن دسترسی به اینترنت یا شبکه‌ی جهانی، دسترسی به این کتابخانه‌ها و بسته‌های نرم افزاری به کل مختل شده با این حال برنامه‌نویسان و شرکت‌های خوب ما با ایجاد سرورهای کپی یا Mirror (آینه) از سرویس‌های جهانی ارائه دهنده این کتابخانه‌ها، جلوی توقف توسعه نرم افزاری کشور را گرفتند و می‌توان گفت همچنان می‌توان برنامه‌نویسی کرد اما به سختی این کار میسر می‌شود. داستان این روزهای ما، داستان کشوری با دو پای شکسته است، حتی نمی‌توانیم راه برویم، تنها در یک نقطه نشسته‌ایم و منتظر، اما منتظر چه نمی‌دانم ...

تحلیل | هوای خوب این روزها 🌦️

از نکات مثبت امسال، هوای خوب و پر آبی امسال است. سال‌های قبل بعد از شاید چند هفته بارانی می‌بارید اما امسال و اواخر سال قبل، بعد از حداکثر سه تا چهار روز آفتابی، هوا بارانی می‌شود و سرد می‌شود. انگار که بحران تغییرات اقلیمی برعکس شده باشد، به جای گرم شدن، دیگر ورق برگشته است. اینگونه به نظر می‌آید که جهان نوعی متعادل کننده‌ی طبیعی یا بهتر است بگویم خودکار دارد. وقتی خیلی گرم می‌شود، آب به شدت بخار می‌شود و تبدیل به ابر می‌شود و جلوی تابش خورشید را گرفته و باران‌ها بیشتر می‌شوند و از گرمای زیاد کاسته می‌شود. تا روزی که آنقدر سرد شود که یخ‌های قطبی دوباره بیشتر و مقدار آب‌های پایین دستی به حالت تعادل خود برگردند.

تحلیل | شرایط جنگ 🪖

جنگ اخیر آمریکا و اسرائیل به نقطه‌ی قابل پیش‌بینی رسید. مرحله‌ای که آمریکا قصد ندارد بیش از این هزینه‌ی نظامی بکند و از طرفی هم در داخل کشور آمریکا به دلیل داشتن ساختاری مردمی و دموکراتیک، باید به مردم پاسخگو باشد و نمی‌تواند سر خود هر کاری بکند، جان هر سرباز آمریکایی بسیار ارزشمند است و هر کدام هزینه‌ی بسیار زیادی برای دولت آمریکا خواهد داشت. آمریکا دیگر بی پروا نمی‌تواند به جنگ ادامه دهد، به همین دلیل فعلا تا زمان مشخص شدن نتیجه‌ی سیاست جدید محاصره ادامه پیدا می‌کند. اما در نهایت این روند و این تصمیمات به نفع هیچ کدام از طرفین نبوده و نخواهد بود. همه‌ی ما این وسط ضرر کرده و ضربه خورده‌ایم و این نتیجه‌ی نهایی جنگ‌هاست.

گزارش تحلیل | جهش دلار و اقتصاد پا شکسته 💲

شاید بگویید که کار از پا شکستن و دست شکست و این حرف‌ها خیلی وقت است که گذشته و همینطور هم هست. اما مثال مناسبی برای توصیف این شرایط است. دلار در همین لحظه از مرز ۱۷۵ هزار تومان عبور کرده و این عدد به معنای بی ارزش‌تر شدن تومان ایران و کوچک‌تر شدن اقتصاد و جیب و سفره‌ی همه‌ی ما ایرانی‌هاست. با این وضع انگار پاهای اقتصاد شکسته و اصلا قادر به حرکت کردن نیست. اقتصادی که پاهایش شکسته، می‌بایست سوار صندلی چرخداری شود که دیگران ساخته‌اند و از سرمایه‌گذاری‌های خارج از کشور می‌بایست استفاده کند اما امان از دست سیاست‌ درهای بسته. در حقیقت اقتصاد ایران پا شکسته نیست، اقتصاد ما چشمانش را خود خواسته، بسته است و با دستانش جلوی گوش‌هایش را گرفته، گویا به شدت از چیزی ترسیده یا فراری یا ناامید است.

گات چیست؟